Select Page

Το τρένο της ελπίδας

Το τρένο της ελπίδας

 

Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή
σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα,
πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη
σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα.

Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί
και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα,
φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή,
κι η ελπίδα μπάρκαρε να πάει σε άλλη χώρα.

Κάθε μια μέρα φέρνει η θάλασσα κορμιά
όμως δεν μένει πια εδώ ο Ξένιος Δίας,
η φτώχεια σβήνει κάθε του κληρονομιά,
βγήκε κι εκείνος στο Ταμείο ανεργίας.

Αθήνα – σύνορα τα πούλμαν στην σειρά
κι ο δρόμος ύστερα σπαρμένος με αγκάθια
μάνες, πατέρες με παιδιά στην αγκαλιά,
τα ‘‘νήματα’’ να κόβουν μέσα απ’ τα χωράφια.

Και να που τώρα ακολουθούνε τις γραμμές
κουρέλια ανθρώπινα που γνώρισαν τον πόνο
που έχασαν όλα όσα είχαν μέχρι χθες
δεν έχουν άλλο πια, η ελπίδα μένει μόνο.

Χιλιάδες σε μια αποβάθρα οι ψυχές
όμως το τραίνο της ελπίδας μόνο ένα,
κοιμάται η Ευρώπη δίχως τύψεις κι ενοχές
κι ας έχει τόσο τα σεντόνια λερωμένα…

Ποιος πια να ανέβει στα βαγόνια του αυτά;
Κάνουν κι εκείνα ότι μπορούν να τους χωρέσουν,
να μην χωρίσουν τους γονείς απ’ τα παιδιά,
την μοίρα τους μαζί να βρουν για να μπορέσουν.

Έχουν γνωρίσει κάποτε την προσφυγιά
και είναι με δάκρυα από τότε ποτισμένα,
ξέρουν πως είναι η μόνη πια παρηγοριά
για όποιον ψάχνει μια ζωή πέρα στα ξένα.

Και όταν φεύγουν φορτωμένα με ψυχές
θέλουν ξανά γρήγορα πάλι να γυρίσουν
να ξεπεράσουν τις δικές τους αντοχές
και πιο πολλούς μες την αγκάλη τους να κλείσουν…

 

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης - Αργοναύτης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

8 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητέ μου Σπύρο,

    Η ποιητική σου ορμή σε όλο της το μεγαλείο!

    Είναι το ποιητικό στιχουργικό σου τάλαντο
    για το οποίο σού είπα χθες πως είναι
    το μέτρο σύγκρισής σου!

    Η δε προσωποποίηση των βαγονιών,
    εικόνα ασύλληπτης ποιητικής
    ομορφιάς με απίστευτη συγκινησιακή
    φόρτιση και εκφραστική δυναμική :

    … Ποιος πια να ανέβει στα βαγόνια του αυτά;
    Κάνουν κι εκείνα ότι μπορούν να τους χωρέσουν,
    να μην χωρίσουν τους γονείς απ’ τα παιδιά,
    την μοίρα τους μαζί να βρουν για να μπορέσουν …

    Πολλά, πολλά συγχαρητήρια!!!

    Καλό ΣΚ !!!

    Απάντηση
    • drmakspy

      Παναγιώτη μου ότι και να πω τώρα δεν θα με εκφράσει ακριβώς… Δεν θα φτάσει… Και δεν μπορείς να δεις τα μάτια μου για να σου το πει το δάκρυ συγκίνησης που κύλησε…

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Κύριε Σπύρο, από όλα σας τα ποιήματα αυτό με μούδιασε. Συγχαρητήρια για τις δυνατές σας εικόνες… Τούτα τα λερωμένα σεντόνια κάποιος να βρεθεί να τα ρίξει στη χλωρίνη….

    Απάντηση
    • drmakspy

      Αγαπητή Μάχη… Ευχαριστώ από την καρδιά μου…. Δυστυχώς θα ακολουθήσει κι άλλο γιατί κι εγώ βρήκα λόγια για τον Αϊλάν…. Μακάρι να βρεθεί κάποιος να τα απολυμάνει, να τα εξαγνίσει αυτά τασεντόνια όπως πολύ όμορφα το είπες…. Και ας μιλάμε στον ενικό…

      Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Σπύρο με έκανες συνεχώς να ανατριχιάζω!!! να συγκινούμαι!!!!
    Μόνο εύγε μπορώ να σου πω γι’ αυτό το δυνατό, λυρικό, ρυθμικό σου ποίημα!!!
    Με συγκλόνισε!!!

    Καλό σου βράδυ!!

    Απάντηση
  4. drmakspy

    Ελένη… Πόσο χαίρομαι με τα λόγια σου… Πόση συγκίνηση μου προσφέρεις… Σε υπέρευχαριστώ…

    Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Ευχαριστώ για τις εικόνες, για τις μυρωδιές, για τις κραυγαλέες σιωπές…
    Και η απάντηση είναι ακριβώς εδώ “…κοιμάται η Ευρώπη δίχως τύψεις κι ενοχές…” γιατί ζητά κι άλλα εργατικά χέρια, όσο γίνεται πιο ανέξοδα….

    Απάντηση
    • drmakspy

      Αχ αυτή η Ευρώπη… Πόσο μα πόσο μας απογοήτευσε… Ξιπασμένη κόρη μας, την αγαπούμε – πως να μην αγαπάει κανείς τα παιδιά και τα εγγόνια του; – αλλά βλέπουμε αντικειμενικά το ελάττωμά της… Και μας πονάει… Μόνος Θεός της πια το χρήμα…. Ευχαριστώ εγώ για το όμορφο σχόλιο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!