Το τρένο της ζωής

2.10.2016

trainaki_b

Μάζεψε τα ρούχα σου
στείλτα στη μαμά σου
να μάθουν να μοιράζονται
κι αυτοί τα πράγματά σου

το είδα σαν σε όνειρο
να έρχεσαι να το πέμπεις
το μήνυμα, την είδηση
και να με κακοπαίρνεις

μη φοβάσαι μάτια μου
είναι όλος δικός μας
ο καιρός, η σύμπνοια
το μέλλον, το όνειρό μας

όσο έχω εσένανε
τίποτα δε με τρομάζει
στη σκέψη μόνο χωρισμού
η καρδιά σπαράζει.

Μη λες λόγια δύσκολα
δε θέλω να τ’ ακούω
παράτα τα ήσυχα
μόνο να υπακούω

σε εσένα, στην αγάπη μου
που ’χω για μέλημά μου
αναπνοιά στη ζήση μου
ανάσα στο πέρασμά μου

ωραία είναι κύρη μου
σωστά εσύ τα εκφράζεις
μα ξέχασες της ζωής
το τρένο και χαράζεις

άλλη πορεία δε θα δω
στα μάτια εδω σιμά μου
μονάχα σφιχταγκάλιασμα
θέλω στα σωθικά μου

το τρένο που εχάσαμε
και ήρθε και μας πήρε
μηδέ να απαρνηθεί
πτυχών και συνεπήρε

το είναι μας επικροτεί
το θέλω διαφεντεύει
το πρέπει να κυριαρχεί
ποτέ να μην πρεσβεύει

τύχες και αντοχές
παρμένες και σπαρμένες
στης αμφισβήτησης μη δω
να ’ναι εκτεθειμένες

φωνάζουμε κραυγάζουμε
κι οι δυο το ίδιο θέμε
το τρένο της ζωής
να αράξει και εμείς κλαίμε

από συγκίνηση βαθειά
αφού πια επιτεύχθη
χρόνων η αποθυμιά
αντάμα και ετέθη

ζήτημα απο κοινού
του βίου μας να δούμε
υπόσταση τρανή
στη ζωή αυτή ζητούμε

μονάχα μαζί
να δώσει ο πλάστης
να περάσει η ζωή
σα να ’ναι ζαχαροπλάστης

γλυκές στιγμές
μελένια τα όνειρά μας
μόνιμες αληθινές
παντοτινά δικά μας.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου