Το τρένο της ζωής

2.10.2016

trainaki_b

Μάζεψε τα ρούχα σου
στείλτα στη μαμά σου
να μάθουν να μοιράζονται
κι αυτοί τα πράγματά σου

το είδα σαν σε όνειρο
να έρχεσαι να το πέμπεις
το μήνυμα, την είδηση
και να με κακοπαίρνεις

μη φοβάσαι μάτια μου
είναι όλος δικός μας
ο καιρός, η σύμπνοια
το μέλλον, το όνειρό μας

όσο έχω εσένανε
τίποτα δε με τρομάζει
στη σκέψη μόνο χωρισμού
η καρδιά σπαράζει.

Μη λες λόγια δύσκολα
δε θέλω να τ’ ακούω
παράτα τα ήσυχα
μόνο να υπακούω

σε εσένα, στην αγάπη μου
που ’χω για μέλημά μου
αναπνοιά στη ζήση μου
ανάσα στο πέρασμά μου

ωραία είναι κύρη μου
σωστά εσύ τα εκφράζεις
μα ξέχασες της ζωής
το τρένο και χαράζεις

άλλη πορεία δε θα δω
στα μάτια εδω σιμά μου
μονάχα σφιχταγκάλιασμα
θέλω στα σωθικά μου

το τρένο που εχάσαμε
και ήρθε και μας πήρε
μηδέ να απαρνηθεί
πτυχών και συνεπήρε

το είναι μας επικροτεί
το θέλω διαφεντεύει
το πρέπει να κυριαρχεί
ποτέ να μην πρεσβεύει

τύχες και αντοχές
παρμένες και σπαρμένες
στης αμφισβήτησης μη δω
να ’ναι εκτεθειμένες

φωνάζουμε κραυγάζουμε
κι οι δυο το ίδιο θέμε
το τρένο της ζωής
να αράξει και εμείς κλαίμε

από συγκίνηση βαθειά
αφού πια επιτεύχθη
χρόνων η αποθυμιά
αντάμα και ετέθη

ζήτημα απο κοινού
του βίου μας να δούμε
υπόσταση τρανή
στη ζωή αυτή ζητούμε

μονάχα μαζί
να δώσει ο πλάστης
να περάσει η ζωή
σα να ’ναι ζαχαροπλάστης

γλυκές στιγμές
μελένια τα όνειρά μας
μόνιμες αληθινές
παντοτινά δικά μας.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου