Το τρίπτυχο των ευχών, του Γιώργου Δάμτσιου

Η Εύη Καστώνη είναι μια νέα κοπέλα που ζει σ’ ένα χωριό, τη Δρύπη. Εξαιτίας της εξωτερικής της εμφάνισης, την τελευταία τριετία αντιμετωπίζει ειρωνείες και χλευασμούς. Είναι ένα τρομαγμένο κορίτσι που φοβάται να αντικρίσει ακόμα και το είδωλό της στον καθρέφτη. Η έλλειψη παρεών, την έχει κάνει να κλειστεί στον εαυτό της και να συζητά μόνο με τις σκέψεις της. Νιώθει άβολα με την εμφάνισή της, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα και να πυροδοτεί πειράγματα και κακόβουλα σχόλια από τους συγχωριανούς της.

Πάντα σε κάθε κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται όταν συναντούν άτομα σαν την Εύη και όταν τους δίνεται η ευκαιρία, δε διστάζουν να φερθούν απάνθρωπα, προκειμένου να αισθανθούν οι ίδιοι δυνατοί και σημαντικοί. «Αν καταλάβαινε κάποια στιγμή ότι η δική της συμπεριφορά, αυτή που πρόβαλλε τόσο έντονα τα προβλήματα και τις αδυναμίες της, ότι υπό άλλες συνθήκες τα σημαντικότερα εξ’αυτών θα περνούσαν απαρατήρητα ή έστω αδιάφορα για τους περισσότερους, τότε θα είχε πολύ περισσότερη τύχη».

Τον πατέρα της -με τον οποίο διαμένει- τον αφήνει πάντα έξω από τα βάσανά της. Κάποια στιγμή όμως, του κάνει σαφές πως δε μπορεί να ζει άλλο στο συγκεκριμένο μέρος και θέλει να φύγουν. Εκείνος προσπαθεί να τη μεταπείσει, μάταια όμως. Η Εύη αρνείται να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της, αφού το πρόβλημα είναι κυρίως με αυτόν. Της είναι πιο εύκολο να φύγει παρά να διεκδικήσει την παραμονή της. Όμως, όπου και να πάει, αν δεν καταφέρει η ίδια να αποδεχτεί τον εαυτό της, τότε πάλι κάποιος θα βρεθεί να τη σχολιάσει και να την πειράξει, «πάλι για τους άλλους θα είναι η ίδια ακριβώς ευτραφής, σπυριάρα και άσχημη γυναίκα».

Σε μια μοναχική της βόλτα στον λόφο του χωριού, ανακαλύπτει ένα αντικείμενο πεταμένο -κάτι σαν φυλακτό- και από εκείνη την ημέρα η ζωή της αλλάζει. Το παίρνει μαζί της και κάποια στιγμή χωρίς να το περιμένει, ξυπνά μέσα στο αντικείμενο, που ονομάζεται “Τρίπτυχο των ευχών”. Ο ένοικος του Τριπτύχου είναι ο Μιχάλης -ο άνδρας με τον οποίο είναι κρυφά ερωτευμένη- και που στη συνέχεια αποκαλεί Μάικ. Έχει την ίδια εμφάνιση με τον Μιχάλη, χωρίς όμως να είναι ο ίδιος. Της ζητάει να του κάνει μερικά εύκολα θελήματα κι εκείνος για αντάλλαγμα, θα εκπληρώσει δικές της επιθυμίες. Σε περίπτωση όμως, που δεν κάνει αυτό που θα υποσχεθεί, τότε θα μείνει για πάντα κλειδωμένη στο Τρίπτυχο. Και επειδή ο Μάικ ξέρει πως αυτά που την απασχολούν είναι τα εξανθήματα στο πρόσωπό της, το περιττό βάρος αλλά και η ανάγκη της να ομορφύνει, της υπόσχεται πως θα φροντίσει για όλα, αρκεί να πραγματοποιήσει τα θελήματά του. Δε θα την αναγκάσει ποτέ να κάνει κάτι πριν το ακούσει. Πρόκειται για την ευκαιρία της ζωής της. Η Εύη θα μπορεί να γίνει αυτή που πάντα ονειρευόταν, εκτελώντας μόνο τρεις χάρες.

Τι θα της ζητήσει ο Μάικ του Τρίπτυχου; Πόσο αθώα είναι φαινομενικά αυτά που πρόκειται να κάνει η Εύη, για χάρη της εξωτερικής της εμφάνισης; Θα είναι μόνο ο άνθρωπος που απλώς θα μεταφέρει ένα μήνυμα, το οποίο θα ενεργοποιήσει την αρχή του τέλους μιας αρρωστημένης κατάστασης και τα υπόλοιπα θα τα αποφασίσουν οι άλλοι ή μήπως η ηθική αυτουργός της εκάστοτε κατάστασης; Τελικά προϋπάρχει το μέλλον; Μάλλον όχι, γιατί αυτό καθορίζεται μόνο από τις πράξεις του κάθε ατόμου, την κάθε στιγμή, ανάλογα ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσει στη διασταύρωση που θα βρεθεί τυχαία ή ύστερα από μια σειρά γεγονότων. Η επιλογή όμως της συνέχειας είναι δική του. Το μέλλον δημιουργείται…

«Το Τρίπτυχο των ευχών» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που μου άρεσε πολύ, γιατί ενώ είναι μια ιστορία αλληγορική που θυμίζει παραμύθι, περνάει στον αναγνώστη μηνύματα τόσο σημαντικά όσο και τα παραμύθια στους μικρούς αναγνώστες. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την απληστία και την αχαριστία του ανθρώπου, που δε διστάζει να εκμεταλλευτεί μέχρι τέλους τα πλεονεκτήματα που μπορεί να αποκομίσει απ’το οτιδήποτε, ενώ θα μπορούσε να σταματήσει σε αυτά που ήδη έχει αποκτήσει και να είναι ευγνώμων. Η σύνεση μπορεί να βελτιώσει τη ζωή κάποιου και όχι η απληστία, που μπορεί να τον παγιδεύσει.

Επίσης βλέπουμε τον κοινωνικό ρατσισμό που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι στις κλειστές κοινωνίες -και όχι μόνο- και πώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποκλεισμό αλλά και σε φυγή. Τελικά όπου και να πάει κανείς με όποιον κι αν συναναστραφεί, αν δεν καταφέρει να νικήσει τους «δαίμονες» που τον κατατρέχουν δε θα μπορέσει ποτέ και πουθενά να είναι ευτυχισμένος. Η τιμωρία για τον καθένα δεν έρχεται από κάποια, αόρατη δύναμη που επιθυμεί το κακό του, είναι το αποτέλεσμα των ενεργειών του, που επειδή έχουν κακό αντίκτυπο στον ίδιο ή στους γύρω του αυτό που εισπράττει στο τέλος, είναι συνήθως μια αρνητική και άσχημη κατάληξη.

Πρόκειται για μια πρωτότυπη και έξυπνη ιστορία -με ενδιαφέρουσα και γρήγορη γραφή- που διεισδύει στο άβατο της ψυχής, βγάζοντας στην επιφάνεια αλήθειες τόσο για αυτά που ενδόμυχα σκέπτεται κάποιος όσο και για αυτά που είναι διατεθειμένος να κάνει, ώστε να αποκτήσει αυτά που ονειρεύεται. Ο αναγνώστης θα νιώσει έντονα συναισθήματα, αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας, θα προβληματιστεί και σίγουρα θα συγκαταλέξει το βιβλίο στα αγαπημένα του, γιατί κάποια βιβλία είναι αντικειμενικά ωραία και δε γίνεται να μην αρέσουν!

 

_

γράφει η Δήμητρα Παναρίτη από τη σελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net

Ακολουθήστε μας

Α΄ στον έρωτα, του Γιώργου Αγγελίδη

Α΄ στον έρωτα, του Γιώργου Αγγελίδη

Ένα νεαρό έγχρωμο παιδί νιώθει μπερδεμένο στη σχέση του κι αποφασίζει να χωρίσει με την κοπέλα του. Ταυτόχρονα ένα συνομήλικό του αγόρι προσπαθεί να ανακαλύψει την ερωτική του ταυτότητα. Γνωρίζονται μέσω μιας εφαρμογής κι από την αρχή η χημεία μεταξύ τους χτυπάει...

Το αίμα της αμαρυλλίδας, του Μιχάλη Παπαγεωργίου

Το αίμα της αμαρυλλίδας, του Μιχάλη Παπαγεωργίου

Ένας νεαρός άντρας που ασχολείται με τη μουσική ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και της Αμερικής ώστε με αφορμή διάφορα γκρουπάκια που προμοτάρει να γνωρίζει τον τόπο και τους ανθρώπους του. Ποιος όμως είναι πραγματικά ο σκοπός των ταξιδιών του; Θα καταφέρει να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βιβλιοκριτικές
Α΄ στον έρωτα, του Γιώργου Αγγελίδη
Α΄ στον έρωτα, του Γιώργου Αγγελίδη

Α΄ στον έρωτα, του Γιώργου Αγγελίδη

Ένα νεαρό έγχρωμο παιδί νιώθει μπερδεμένο στη σχέση του κι αποφασίζει να χωρίσει με την κοπέλα του. Ταυτόχρονα ένα συνομήλικό του αγόρι προσπαθεί να ανακαλύψει την ερωτική του ταυτότητα. Γνωρίζονται μέσω μιας εφαρμογής κι από την αρχή η χημεία μεταξύ τους χτυπάει...

Βιβλιοκριτικές
Το αίμα της αμαρυλλίδας, του Μιχάλη Παπαγεωργίου
Το αίμα της αμαρυλλίδας, του Μιχάλη Παπαγεωργίου

Το αίμα της αμαρυλλίδας, του Μιχάλη Παπαγεωργίου

Ένας νεαρός άντρας που ασχολείται με τη μουσική ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και της Αμερικής ώστε με αφορμή διάφορα γκρουπάκια που προμοτάρει να γνωρίζει τον τόπο και τους ανθρώπους του. Ποιος όμως είναι πραγματικά ο σκοπός των ταξιδιών του; Θα καταφέρει...

Βιβλιοκριτικές
Ηλίας Τσέχος: ‘Ο Λωτός δεν Ξεχνά’
Ηλίας Τσέχος: ‘Ο Λωτός δεν Ξεχνά’

Ηλίας Τσέχος: ‘Ο Λωτός δεν Ξεχνά’

Ηλίας Τσέχος Ο Λωτός δεν Ξεχνά _ γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης - Από τις εκδόσεις ‘Φεγγίτη’ με έδρα την πόλη της Θεσσαλονίκης, κυκλοφορεί η 14η ποιητική συλλογή του Ηλία Τσέχου, που εν προκειμένω φέρει τον τίτλο ‘Ο Λωτός Δεν Ξεχνά.’ Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναφέρουμε...

Βιβλιοκριτικές
Λένια, μια ιστορία με όνομα, της Αλεξάνδρας Συρίγου
Λένια, μια ιστορία με όνομα, της Αλεξάνδρας Συρίγου

Λένια, μια ιστορία με όνομα, της Αλεξάνδρας Συρίγου

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Σε ένα σπίτι που ξεχειλίζει η αγάπη και η καλοσύνη γεννήθηκε η μικρή Γιασεμή. Το όνομά της κρύβει μια ιστορία και το άρωμα του γιασεμιού θα χαρακτηρίζει τόσο την ίδια όσο και τους οικείους της. Μητέρα της η Ελενίτσα, πατέρας της ο...

ΒιβλιοκριτικέςΠαιδική λογοτεχνία
Πώς να γίνεις κατάσκοπος, του Ντανιέλ Νεσκένς
Πώς να γίνεις κατάσκοπος, του Ντανιέλ Νεσκένς

Πώς να γίνεις κατάσκοπος, του Ντανιέλ Νεσκένς

Τι είναι κατάσκοπος; Ποια είναι τα προσόντα και ποιοι οι δώδεκα χρυσοί κανόνες του καλού κατασκόπου; Τι τεχνικές κατασκοπείας να ακολουθήσω και τι λάθη γίνονται συνήθως; Τι περιέχει η βαλίτσα του κατασκόπου; Ποιοι είναι οι θρυλικότεροι κατάσκοποι; Αυτά και άλλα...

Βιβλιοκριτικές
Ο άνεμος ξέρει τ’ όνομά μου, της Ιζαμπέλ Αλιέντε
Ο άνεμος ξέρει τ’ όνομά μου, της Ιζαμπέλ Αλιέντε

Ο άνεμος ξέρει τ’ όνομά μου, της Ιζαμπέλ Αλιέντε

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Ο Ζάμουιλ είναι ένα παιδί 6 χρονών. Πατέρας του είναι ο γιατρός Ρούντολφ που προσφέρει δωρεάν τις υπηρεσίες του σχεδόν στους μισούς ασθενείς του και μητέρα του η Ράχελ, δασκάλα μουσικής. Είναι Εβραίοι και ζουν στην Αυστρία. Ο Ζάμουιλ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου