–

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

–

Ο Μάχος απρόσμενα θα αλλάξει ζωή μετά τον θάνατο που πατέρα του και θα μεταβεί με τη μητέρα του στα πάτρια της εδάφη. Θα μείνουν μαζί με τον παππού, έναν 80χρονο απρόβλεπτο και χαρισματικό γέροντα τον κυρ – Αναστάση λάτρη του ποτού του Διονύσου και θα ζήσουν όλοι μαζί σε ένα αγροτόσπιτο, έξω από το χωριό.

Ο παππούς θα γοητεύσει τον Μάχο με τον λόγο του και τις περιπέτειες που του εξιστορεί. Παραμυθάς με τα όλα του, πλάθει και διηγείται παράξενες ιστορίες με φυσικότητα που δεν μπορείς να αντιληφθείς αν είναι αληθινές ή αν είναι αποκυήματα της φαντασίας του.

Οι δυο τους θα κάνουν μια επεξηγηματική βόλτα στο βουνό αμέσως μετά τη μετακόμιση και την εγκατάσταση στο νέο τους σπίτι και ο Μάχος θα γνωρίσει το έρημο αμπέλι και τα όνειρα που θέλει να κάνει πραγματικότητα ο Αναστάσης.

…ο πόνος είναι καλός, δεν μας αποβλακώνει…

Θα διαβάσουμε για τη γνωριμία του μικρού με τον Θάνο ή αλλιώς ξανθόψειρα, για το ξεχασμένο και συνάμα απαγορευμένο λατομείο στον βράχο της Λάμιας που πλέον χαρακτηρίζεται ως νεκροταφείο σιδηρικών, για έναν αγώνα πάλης σκέτο κάζο, αλλά και για τις κρασοκατανύξεις μιας παρέας παππούδων.

Ποια είναι η Λάμια;

Απλά ένα βουνό;

Ή μήπως υπάρχει ένας μύθος που κάποιοι συντηρούν;

Μήπως τελικά δεν είναι μύθος;

Ίσως αερικό;

Ένα τέρας χορτασμένο σάρκες;

Μια κόρη λυγερή;

Ένας ψηλόκορμος κέδρος;

Τι τελικά μπορεί να χαρακτηρίσει τη Λάμια;

Η Κατερίνα, το παράξενο ξωτικό, ο εφιάλτης, μια ιστορία για τον προφήτη Ηλία, η λαϊκή σοφία, μια μαγική νύχτα με πανσέληνο και η ιστορία της Λάμιας που έγινε πνεύμα των ποταμών βγαλμένη από την ψυχή του κυρ Αναστάση, προσφέρουν στον αναγνώστη πρόσφορο έδαφος περαιτέρω σκέψεων σχετικά με τη Λάμια και την ιστορία της.

Ένας περίπατος πλάι στη γλυκιά νεαρή Κατερίνα, μια απρόσμενη πρόσκληση γενεθλίων, οι εργασίες εγγονού και παππού στον αμπελώνα, οι εκμυστηρεύσεις του γέροντα για το λατομείο, μια εξερεύνηση από τους περίεργους μικρούς φίλους, μια αναμνηστική φωτογραφία, η είσοδος μιας σπηλιάς, ένα κουφάρι ζώου και ο από μηχανής θεός κυρ Αναστάσης που θα σώσει την κατάσταση είναι μερικά από τα στοιχεία που ξεχώρισα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Μαρτινίδη, ένα μικρό βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…δεν είναι η ζωή παράξενη; Σαν τα κέρματα που αλλάζει χέρια…

Το βιβλίο κλείνει με ανάμεικτα συναισθήματα. Η αυλαία περιέχει έναν μαγικό χορό δυο νέων, αλλά και έναν πολύτιμο θησαυρό για τον παππού που στα χέρια άλλου μπορεί να αποδειχτεί και άνθρακας…

Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με πολύπλευρες πτυχές που εμπλέκει την απώλεια, τη φιλία, τη συντροφικότητα, τη φαντασία αλλά και την ανιδιοτελή αγάπη και δίνει μαθήματα ζωής από έναν παππού που έζησε μεστή ζωή, που εργάστηκε σκληρά και που άφησε παρακαταθήκη στον εγγονό του μια αμύθητης αξίας συναισθηματική κληρονομιά.

Ο Κωνσταντίνος Μαρτινίδης γεννήθηκε τον Δεκέµβρη του 1959 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει µε την οικογένειά του. Είναι κτηνίατρος, µε εξειδίκευση και χρόνια εµπειρίας στον τοµέα της Πτηνοπαθολογίας. Έχει συγγράψει παιδικά διηγήµατα, θεατρικά και ποιητικές συλλογές. Τµήµα της συλλογής του «Ο Έρωτας τραγουδά στις Μυρσινιές» (Συλλογή 12 σπαραγµάτων της αρχαίας ελληνικής ερωτικής ποίησης και ενός µύθου σε νεοελληνική µεταγραφή) εµπεριέχεται στο µουσικό έργο του Μιχάλη Μιχαλέρη «Πυροβάτες».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.