Το χρέος

Έκτωρ  υιός Πριάμου εν τω Ιλίω

 «αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλεκσιπέπλους»

Στους έμορφους του ώμους, επήρεν

το αρχοντόπουλο, όλο το Ίλιον.

Αλλά εκεί, στα τείχη τα θεόρατα,

 σαν είδε -μιαν υποψία μόλις-

τον κόρφο τον κρουστό της Ανδρομάχης,

τα μέλη του λιγώθηκαν, εσώθη η ανδρεία.

Τες νύχτες συλλογίσθη, και τα πρωιά,

  στη θάλασσα εμπροστά,

δοσμένοι ως ήταν, στον πυρφόρον έρωτα.

Και τώρα,  το ακριβό του ταίρι, μιαν λέξη μοναχά διαβάζει

μες των ματιών του

το βαθύ: το Χρέος, και το νιώθει πια καλά,

πως πιότερο βαραίνει και από τον εξαίσιο κόρφο της.