Τρία ποιήματα

20.05.2018

Μνήμη

Τ’ αστέρι, ξενυχτισμένο, έγειρε στην άκρη τ’ ουρανού
κι αποκοιμήθηκε.
Το ασημένιο του φως έσβησε στη νύχτα
κι έγινε φωνή, κραυγή, σιωπή αβάσταχτη…

Ποιος θα μετρήσει τον ήχο του φωτός
που διαθλάται στο νερό; Ποιος θα θρηνήσει
για την άγονη μνήμη που θρυμματίζεται στην πέτρα;

Τα χρυσά δάκρυα της αυγής μια υγρή φυλακή,
μια φωτιά αχαλίνωτη που καίει τα σπλάχνα…
Κι όλα τρέχουν ασυγκράτητα στη δύση
Λέξεις αναλλοίωτες βουλιάζουν στην απεραντοσύνη,
εναγώνιες θύμισες, αγιάτρευτες πληγές,
μαχαίρια που κόβουν αλύπητα τη σάρκα,
συγκυρίες, τραγικά γεγονότα, περασμένα, τωρινά, μελλούμενα…

Η ύπαρξη, η μοναδική διάσταση, η άβυσσος της ψυχής
που χάσκει μέσα στο σώμα,
η αιώνια αντίθεση κι αντιπαλότητα των στοιχείων,
έρωτας, αίμα, ζωή, μνήμη αθάνατη!
Αιωνιότητα βιασμένη από τους αναρίθμητους θανάτους,
σχήματα, μορφές περασμένες,
φεγγάρια που έλαμψαν στο μέσα ουρανό
και δε μπορούν να ξεχαστούν απ’ το διάβα του καιρού…

Όταν ήμουν παιδί, με το μικρό μου δάκτυλο
ζωγράφισα τη μοίρα μου στο χώμα
κι ύστερα κλαίγοντας βουβά ταξίδεψα με τον άνεμο
Διαβαίνοντας ανάμεσα απ’ τα δέντρα και τ’ αστέρια,
απ’ τους ασημένιους ήχους και το φως
κι απ’ τους κυματισμούς των χρωμάτων, ξεχάστηκα…
Πικρά μεσημέρια ζέσταναν τον ύπνο μου
κι ακροβατώντας στο περιθώριο του ονείρου
σ’ ένα ραγισμένο καθρέφτη αντίκρισα τη μορφή μου.
Σε μια νύχτα τα μαλλιά μου άσπρισαν
Λέξεις, χρώματα, πουλιά, τραγούδια,
έγειραν μέσα στο χρόνο, με την πρώτη
σταλαγματιά του φθινοπώρου!...

Από την ποιητική συλλογή:
"Μνήμες της Πέτρας και της σιωπής"

 

Ταξίδι στο χρόνο.

Μ’ ένα κοχύλι κι αυτή τη νυχτιά
σεργιάνι θα βγω στο Αιγαίο,
σα μνήμη που καίει, πικρή ξενιτιά,
να ‘ρθω μ’ ένα κύμα μοιραίο

Στον άνεμο τ’ άρμενα έχουν σκιστεί
μ’ ανάβει μακριά μια Σελήνη,
καράβια θαμπά και γερμένοι ιστοί,
ψυχές που διψούν για γαλήνη…

Στο βάθος της μέρας θα βρω τη στεριά
εκεί που τα όνειρα κλαίνε,
να κόψω τον πόνο με μια μαχαιριά
γι’ αυτούς που ριγούν μα δε φταίνε…

Και σα στολιστείς δειλινή ομορφιά
σε μια κουπαστή θ’ ακουμπήσω,
στ’ αμίλητο κύμα να βρω συντροφιά
το χτες σ’ ένα δάκρυ να σβήσω…

Από την ποιητική συλλογή:
"Τα Λυρικά"


Απόκλιση…

Όνειρα χτίζω σ’ έναν δίβουλο καιρό
μ’ άλλα νοήματα,
με μόχθο ιερό
κι ο χρόνος άνανθος, ανέκκλητα περνά,
λέει τα λόγια
όμως πίσω δε γυρνά…

Με τις φωτιές σου κάθε νύχτα με ξυπνάς,
μ’ ονοματίζεις
όμως πάντα με ξεχνάς,
στα αμαρτήματα ν’ αντέξω το μπορώ
όμως στην άρνηση
διστάζω κι απορώ…

Στο χάρτη σβήνω τη δική σου μολυβιά
παίζω κρυφτό
με μια ανένδοτη σκλαβιά,
με λόγια ανόθευτα κι απόψε θα στο πω
κι αν μ’ απαρνήθηκες
ακόμα σ’ αγαπώ…

Με μια επίκληση νυχτώθηκα στη γη
στον άγιο κίνδυνο
να βρω επιλογή,
μια μοίρα ανέστια στο χώμα με κρατά,
βλέπει, ακούει,
μα ποτέ της δε ρωτά…

Κύμα ο έρωτας στο βλέμμα μου κυλά,
σβήνει τα φώτα
κι η οδύνη δε μιλά
κι ένας αγέρας που αιώνες με κλονίζει,
στην ερημιά μου
ξεπεζεύει και δακρύζει...


*Από την ποιητική συλλογή:
"Ο Χρόνος κι οι Πληγές"

_

γράφει ο Γεώργιος Δ. Μπίμης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου