Γλώσσα, κουλτούρα, λευτεριά, γνώση, στοργή και φρονιμάδα…

Ψαλμοί, παιάνες, ξαστεριά, φόρος τιμής για ‘σε Ελλάδα!

Ποτάμια αίμα μυθικό, στης ιστορίας σου τη στράτα, 

κι ούτε ένα ψήγμα δανεικό, στ’ άψογα χρόνια, τα φευγάτα.

Σε μια εξάστιχη στροφή, πλέξε στεφάνια στους νεκρούς σου, 

να επιγράψουν κι οι σοφοί, να ζωντανέψουν τους δεσμούς σου.

Κάθε σου φθόγγος, κάθε λέξη, φάρος σ’ απόκρημνη στεριά, 

να ‘βγει κι ο χάρος να διαλέξει, στην τόλμη, στην παλικαριά.

Πέτρα σκληρή, ξερό χορτάρι κι ένα καστέλι στην κορφή,

λύπη, χαρά, πάνε ζευγάρι, σαν δυο ημίαιμοι αδερφοί…

… 

Τρέμει η ψυχή, μα δε δειλιάζει, στ’ απόγειο της αντοχής,

ήθος κι ενθάρρυνση μοιράζει, παρηγοριά στους δυστυχείς.

Μάνα! Στης άμπωτης τα χρόνια, δώσε μας πένα και μελάνι, 

να κοινωνήσουν γιοί κι εγγόνια, στο όραμα του Μακρυγιάννη.

Στ’ αδιέξοδο της συμφοράς, κάμε σεγκόντο στο λυράρη, 

μες απ’ την τέφρα της φθοράς, να βγει λουλούδι και βλαστάρι!

_

γράφει ο Γεώργιος Μπίμης