Σώπασε αγέρα, σώπασε,

τη μιλιά της μη μου κουβαλάς,

απ' τον λήθαργο τής ξέχασης με ξυπνά,

κι η θύμηση στήνει γιορτή,

όσο τα βλέφαρα υγρά βαραίνουν.

 

Στο χάραμα σκοτάδι λευκό,

νεράιδες να χορεύουν στο ρυθμό της φωνής της,

και τα ξωτικά να γυρεύουν πατήματα,

στο πεντάγραμμο του κορμιού της αφιέρωμα ιερό,

γυμνό να το αποζητούν από κάθε τι αμάρτημα.

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!