Υπάρχει η τέχνη

25.05.2016

art-1281459_1280

Το ποτάμι του χρόνου οδηγεί μοναχά
στην Τέχνη του.
Όλα τριγύρω σπαρμένες θυσίες
πληγές που ατέρμονα ανάβουν και σβήνουν
φάροι σε παράλια πυράς.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του.

Κόσμημα ελευθερίας, ζωντανού, χνάρι σπαραγμού.
Στο φως ανασαίνουν τα φαντάσματα
με δάκρυα λούζονται στον άνεμο
ξαποσταίνουν σε ερημιές σκοτάδια
λαλούν της γης την ελευθερία
του νερού την αδυσώπητη αλήθεια.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του.

Ξεμυτίζουν απ’ τις φυλακές οι μάσκες του Άντον
καταφύγιο πλάθουν με ορθάνοιχτα μάτια
σέρνονται σε σπηλιές επούλωσης
σαν τα άγρια πληγωμένα ζώα
της ζούγκλας μας.

Τι θα γινόταν χωρίς την Τέχνη του;

Αίμα συγκοινωνεί με τον σπαραγμό
δοχείο σιγής που ουρλιάζει
σαν φανερώνεται μοναχά
στην Τέχνη του.
Μοναδικός του έρωτας.
Ζει μόνο μέσα της.
Βάσανος.
Αιώνες κουρνιασμένος στο σώμα
πάλεμα με θεριό
γαντζωμένος στου αιθέρα το φευγιό
στου αιθέρα τον ερχομό.


Γι’ αυτό πιότερο αγαπώ
την Τέχνη του.
Συνάντηση της αλήθειας
στο ποτάμι του χρόνου.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη γι’ αυτόν.

Το κλειδί ακούγεται
Ανοίγει η ηχώ.
Σήκω.
Σήκω.
Υπάρχει η Τέχνη!

 

-

γράφει η Αιμιλία Πανταζή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη και μπορούμε να διαβάζουμε τόσο όμορφα ποιήματα!Μπράβο σας!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφο μπράβο σας!!! Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη !!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου