Υπάρχει η τέχνη

25.05.2016

art-1281459_1280

Το ποτάμι του χρόνου οδηγεί μοναχά
στην Τέχνη του.
Όλα τριγύρω σπαρμένες θυσίες
πληγές που ατέρμονα ανάβουν και σβήνουν
φάροι σε παράλια πυράς.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του.

Κόσμημα ελευθερίας, ζωντανού, χνάρι σπαραγμού.
Στο φως ανασαίνουν τα φαντάσματα
με δάκρυα λούζονται στον άνεμο
ξαποσταίνουν σε ερημιές σκοτάδια
λαλούν της γης την ελευθερία
του νερού την αδυσώπητη αλήθεια.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη του.

Ξεμυτίζουν απ’ τις φυλακές οι μάσκες του Άντον
καταφύγιο πλάθουν με ορθάνοιχτα μάτια
σέρνονται σε σπηλιές επούλωσης
σαν τα άγρια πληγωμένα ζώα
της ζούγκλας μας.

Τι θα γινόταν χωρίς την Τέχνη του;

Αίμα συγκοινωνεί με τον σπαραγμό
δοχείο σιγής που ουρλιάζει
σαν φανερώνεται μοναχά
στην Τέχνη του.
Μοναδικός του έρωτας.
Ζει μόνο μέσα της.
Βάσανος.
Αιώνες κουρνιασμένος στο σώμα
πάλεμα με θεριό
γαντζωμένος στου αιθέρα το φευγιό
στου αιθέρα τον ερχομό.


Γι’ αυτό πιότερο αγαπώ
την Τέχνη του.
Συνάντηση της αλήθειας
στο ποτάμι του χρόνου.

Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη γι’ αυτόν.

Το κλειδί ακούγεται
Ανοίγει η ηχώ.
Σήκω.
Σήκω.
Υπάρχει η Τέχνη!

 

-

γράφει η Αιμιλία Πανταζή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη και μπορούμε να διαβάζουμε τόσο όμορφα ποιήματα!Μπράβο σας!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφο μπράβο σας!!! Ευτυχώς που υπάρχει η Τέχνη !!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου