Υποθέτω…

24.11.2015

 

 

…πως είμαι ακόμα ζωντανός αφού ακούω τον ήχο της ανάσας μου. Δε βλέπω όμως και δεν αισθάνομαι τίποτα. Ούτε νιώθω πως μπορώ να κουνηθώ, λες και βρίσκομαι κάπου που δεν υπάρχει βαρύτητα, ούτε πόνος αλλά ούτε και χρόνος. Μονάχα έντονη δίψα και μοναξιά. Ίσως και μια υποψία ελπίδας πως κάποιος θα έρθει για να με βγάλει από εδώ… μόνο που δεν ξέρω πού είναι αυτό το ‘εδώ’.

Θέλω να μιλήσω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να φωνάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου, θέλω να ουρλιάξω αλλά φωνή δε βγαίνει από μέσα μου… μάλλον γιατί το μέσα μου δεν υπάρχει πια… Κι όσο προσπαθώ τόσο χάνομαι κάπου στο κενό και το άδειο. Το καλό είναι ότι… υποθέτω πως είμαι ακόμα ζωντανός…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

Αταβισμός

Αταβισμός

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1936             Ένα χλωμό φεγγάρι κρεμόταν πάνω απ’ το κοιμισμένο χωριό. Ησυχία επικρατούσε σ’ όλον τον οικισμό και μονάχα στο διώροφο πέτρινο σπίτι απέναντι από την εκκλησία υπήρχε ακόμη φως. Στο πάνω πάτωμα μια πόρτα ξεκλειδώθηκε. Ο πατέρας...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Κώστα υπέροχο…μελαγχόλησα λιγάκι μα μπράβο!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Κώστα ανατρίχιασα!!!
    Εξαιρετικό!!!
    Έχεις έναν ιδιαίτερο και διάφανο τρόπο να εισχωρείς βαθιά μεσ’ την ψυχή!!!

    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
  3. drmakspy

    Με γύρισες πίσω στον χρόνο…
    Κάποτε στην πρώτη επέμβαση της ζωής μου, λόγω ανεπάρκειας ενζύμου που αγνοούσα υποβλήθηκα σε ασύμβατη αναισθησία…. Παρέλυσα μεν, αισθανόμουν και άκουγα δε… Περιττό να πω ότι εκείνα τα δευτερόλεπτα ήταν αιώνας, και η περιγραφή σου ταιριάζει απόλυτα… Μέχρι που λιποθύμησα στον οξύ πόνο της πρώτης νυστεριάς….

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    […]μόνο που δεν ξέρω πού είναι αυτό το ‘εδώ’.[…]

    Και δική μου απορία! Νομίζω οτι αυτόν τον εγκλωβισμό τον έχουμε λίγο πολύ νιώσει όλοι μας Κώστα. Ας υποθέτουμε όμως οτι είμαστε ακόμα ζωντανοί ώστε κάποτε να βγει αυτή η φωνή από μέσα μας …να βοηθήσει έστω να μας βρουν…

    την καλημέρα μου

    Απάντηση
  5. Ελένη,Κορωνιώτη

    Συγλονιστική περιγραφή του… μισού θανάτου.Η “…υποψία ελπίδας” ειναι …η μισή ζωή!Αρα εισαι ΕΚΕΙ κοντα στο ΕΔΩ ακόμα…Προσπάθησε ξανα να φωνάξεις .Να Σε ακούσεις… Αυτο εχει σημασία .Μην αφεθείς και χαθεί η “υποψία ελπίδας”….Μην αφεθούμε και χαθεί η ελπίδα.Τότε θα ειναι…. ολόκληρος θάνατος….

    Απάντηση
  6. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό!!! Για μένα που έζησα πολύ χρόνο έτσι, είναι συγκλονιστικό!!! Πάντα όμως βρίσκετε ένα χέρι δίπλα μας, που μας δίνει ζωή… και τότε δεν υποθέτουμε πια. Είμαστε ζωντανοί!!!

    Απάντηση
  7. evangeloukissa

    Πολύ ωραίο. 🙂
    Ιδιαίτερα, δε, μου άρεσε η επανάληψη “αλλά η φωνή δεν βγαίνει από μέσα μου”.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου