Υπότιτλοι σιωπής, του Μπάμπη Τσέλου

Μπάμπης Τσέλος

γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης

 

Όπως είναι αδύνατο να συγκρατήσει κανείς την ορμή ενός χειμάρρου, αδύνατο είναι να συγκρατήσει και την ορμή προς δημιουργία ανθρώπων όπως ο Μπάμπης Τσέλος. Δάσκαλος στο επάγγελμα, αλλά συνάμα ζωγράφος μα και εξαίρετος ποιητής, είτε χρησιμοποιεί πινέλα και χρώματα είτε μελάνι και χαρτί, το αποτέλεσμα είναι να προχωρά ο πολιτισμός τούτου του τόπου ένα βήμα μπροστά. «Ο τόπος αφηγείται δημιουργία» είναι η εισαγωγική πρόταση στο πρώτο, ομότιτλο με την ποιητική συλλογή «Υπότιτλοι σιωπής», ποίημα. Και πώς λοιπόν η δημιουργία να λείψει από την ψυχή τέτοιων ανθρώπων;

Ο Τσέλος δεν είναι φλύαρος, διαλέγει τις λέξεις του με πολύ μεγάλη προσοχή και τις παρατάσσει με σοφία δημιουργώντας πλούσιες εικόνες στο μυαλό του αναγνώστη. Η ολοκλήρωση των σκέψεών του κατά τη μελέτη της ποιητικής συλλογής γίνεται αβίαστα, δεν υπάρχει καμία διάθεση υποβολής ή διδακτισμού, κάτι το οποίο θα περίμενε κανείς ενδεχομένως να βγαίνει από την πένα ενός δασκάλου.

Στην ποιητική συλλογή «Υπότιτλοι σιωπής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΧΑΡΗ ΤΖΟ ΠΑΤΣΗ, πρωταγωνιστής είναι ο άνθρωπος, ο καθημερινός μα κι ο ιδανικός, εκείνος που ονειρεύεται το αύριο αλλά ζει μέσα στην κοινωνία κι ερωτεύεται. Ο άνθρωπος που ανασαίνει τον αέρα της συνήθειας μα και της ελπίδας. «Η ζωή μου άδετο βιβλίο / με τις σελίδες άραφτες / σε χίλιες συνοικίες σκορπισμένες» (ποίημα ‘Άδετο βιβλίο’) γράφει σκιαγραφώντας τον πολίτη του σήμερα ενδεχομένως με μια γερή δόση ποιητικής αυτόπροσωγραφίας.

Βαθιά αισθαντικός, ο ποιητής γνωρίζει καλά την τέχνη της μαγείας όταν περιγράφει αισθήματα. «Ό,τι αγαπώ σφραγίζει την ψυχή μου / κι ό,τι στο δάκρυ καθρεφτίστηκε / μένει στη μνήμη μου» (ποίημα ‘Δε ζω χωρίς την Πηνελόπη’). Σμιλεύει στο χαρτί επιδέξια όσα ο άνθρωπος νιώθει, την αγάπη, τη μοναξιά, την ελπίδα μα και τον έρωτα. Είναι βέβαιο πως οι ‘Υπότιτλοι σιωπής’ δεν είναι μια ποιητική συλλογή που μπορεί κανείς να τη μελετήσει απλώς, κρυμμένα νοήματα και σκέψεις ελλοχεύουν επικίνδυνα πίσω από το σελιδοδείκτη σε κάθε νέα ανάγνωση.

Δε θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε την εξαιρετική επιμέλεια που έχει γίνει από τη Μαρία Σκουρολιάκου και μαζί με τις σκέψεις μας, μαζί με το θαυμασμό στον ποιητή και την προσφορά του στον πολιτισμό, θα ακουμπήσουμε τούτη την ποιητική συλλογή στο πιο προσβάσιμο σημείο της βιβλιοθήκης μας. Τέτοια έργα δεν πρέπει να τα ακουμπά η σκόνη της λησμονιάς.

Ακολουθήστε μας

Ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια, του Λευτέρη Μπούρου (Drifter#3)

Ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια, του Λευτέρη Μπούρου (Drifter#3)

Ο Στράτος Μαύρος, ο ξεχωριστός μετριοπαθής χαρακτήρας που γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία της τριλογίας με τον τίτλο Drifter, ανακρίνεται σκαιά στη ΓΑΔΑ για τα τελευταία γεγονότα που συνέβησαν στον υπόκοσμο της Αθήνας. Ένας αρχιμαφιόζος εκτελείται μπροστά στο σπίτι...

Ο ψαράς και ο γιος του, του Zoυλφί Λιβανελί

Ο ψαράς και ο γιος του, του Zoυλφί Λιβανελί

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Το μυθιστόρημα του Ζουλφί Λιβανελί, ένα μικρό βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, ξεχειλίζει συναισθήματα που δεν αφήνουν αδιάφορο, κανέναν. Ο Μουσταφά, ζει με τη γυναίκα του Μεσουντέ, μια ήρεμη ζωή, στα τουρκικά παράλια....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο ψαράς και ο γιος του, του Zoυλφί Λιβανελί

Ο ψαράς και ο γιος του, του Zoυλφί Λιβανελί

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Το μυθιστόρημα του Ζουλφί Λιβανελί, ένα μικρό βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, ξεχειλίζει συναισθήματα που δεν αφήνουν αδιάφορο, κανέναν. Ο Μουσταφά, ζει με τη γυναίκα του Μεσουντέ, μια ήρεμη ζωή, στα τουρκικά παράλια....

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Πόσο πονάει η καρδιά που έχει μάθει ν' αγαπά μόνο εσένα,  πόσο πονάει η καρδιά στα φιλιά του αποχαιρετισμού,  πόσο αποτρόπαια πράξη ο αποχαιρετισμός,  πως να ξεστομίσεις το «Αντίο» χωρίς να πονέσεις, Τα μεγαλύτερα φιλιά που κράτησαν αιωνιότητα  ήταν εκείνα που δεν...

Ένα βιβλίο με… υπερδυνάμεις! της Σουζάνα Ίσερν

Ένα βιβλίο με… υπερδυνάμεις! της Σουζάνα Ίσερν

Στο "Ένα βιβλίο με... υπεδυνάμεις!" γνωρίζουμε τις υπερδυνάμεις μικρών παιδιών, πρωταγωνιστών με προτερήματα που δε φαίνονται με γυμνό μάτι. Είναι φυσιολογικά πλάσματα, όπως και οι μικροί αναγνώστες, μόνο που το καθένα έχει κάτι που το ξεχωρίζει, ήταν επίκτητο και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου