Μην κλαίτε τα είδωλα

που πέφτουν απ’ το βάθρο.

Μην κλαίτε την πλάνη σας

την οικτρή απογοήτευση

ενός ανώφελου πιστεύω.

Μην κλαίτε τη μοίρα σας

που με τη σιωπή

τη στέψατε…

γι’ αυτό που επιλέξατε

με την υποχώρησή σας

ποιον βολέψατε;

Ποιανού τα βάσανα

Κρατήσανε τα χέρια σας;

Ποια λύπη ξάπλωσε

στο στέρνο σας;

Πόσα ψέματα…

πόσες αλήθειες…

να χάθηκαν στο ζύγι;

Ποιοι είστε μήπως ξέρετε;

Γιατί δεν επιμένατε

μα μόνο υπομένατε;

Γιατί κλαίτε για τα είδωλα

που πέφτουν απ’ το βάθρο;

Δεν καταλαβαίνετε λοιπόν

εκεί ψηλά που τα ανεβάσατε

πως ήταν σαθρό και σάπιο;

Τόσα ερωτήματα υπό σκέψη

«γιατί;» θα μου πείτε…

 μα θέλω να ξέρω πόσα

 μπορεί ο νους ν’ αντέξει…

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!