Φεγγάρι, του Φοίβου Μανωλούδη

19.07.2015

 

 

Γυρίζει μόνη μια νέα

ολομόναχη

αφήνοντας σεμνά

σημάδια κόκκινα στο χιόνι

με λευκές κορδέλες στα μαλλιά

περικυκλωμένη από καρδιές

πέτρινες που δεν χτυπούν.

 

Τα σεντόνια αναδεύονται για μια στιγμή

αποβάλλοντας το πεθαμένο έμβρυο μιας αγάπης

που δεν πρόλαβε να γεννηθεί.

 

Στο δάσος τα χλωμά φαντάσματα

ανάβουν μια φωτιά

να κάψουν το φεγγάρι

τα ενοχλεί τόσο πολύ το δροσερό φως του.

 

Στο λυκόφως οι λευκές κορδέλες λικνίζονται

στο άηχο κελάρυσμα ποταμιού.

Βρώμικες.

 

Τα σεντόνια καλύπτουν την νέα

κάτω από τον θόλο της αγωνίας.

 

Οι πέτρινες καρδιές σταλάζουν αίμα

φανερώνουν τα απόκρυφα.

 

Καμπάνες τραγουδούν πένθιμα

κλαγγές μεταλλικές πλανώνται

στον αδιαπέραστο αέρα.

 

Το φεγγάρι δεν είναι πια εκεί.

Στον κόρφο της έχει κρύψει το φεγγάρι

η νέα όταν κανείς δεν έβλεπε.

 

Το κελάρυσμα από το ποτάμι που είναι ανήσυχο σύννεφο

ήρεμο βουνό αγριεμένη θάλασσα ηχεί ξανά.

 

 

 

Τα φαντάσματα γυρνούν αγριεμένα εδώ και κει.

Απλώνουν τα χέρια τους στην ομίχλη

αυτή τους γελά ειρωνικά χωρίς να τους μιλήσει

χωρίς να τους πει που είναι κρυμμένο το φεγγάρι.

 

Η νύχτα κλείνει την νέα στην αγκαλιά της.

Ποτέ τους δεν θα ησυχάσουν τα φαντάσματα.

Ακόμα κλαίνε οι καμπάνες τραγουδώντας.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Οι αγάπες, όταν τελειώνουν, είναι κορίτσια μικρά Δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρόνων Φορούν λευκά φορέματα έως το γόνατο, που είναι σκισμένα στις άκρες κι έχουν καταλερωθεί.  Μαζεύονται σε ένα πράσινο λιβάδι και μόνο κοιτάζονται-δεν ξέρουν τι να πουν Δεν έχουν τι να πουν. Το...

Ο Άλλος

Ο Άλλος

Εσύ που προτιμάς να φανερώσεις το ζώο που κρύβεις μέσα σου -τον άλλο, το δεύτερο σου εαυτό- κοίταξε πρώτα στα μάτια του παιδιού που ήσουν κάποτε. Αν συναντήσεις την άβυσσο του μελλοντικού ενήλικα μάλλον όλα τελείωσαν- ο δεύτερος θα κυριαρχήσει. Πρώτος και αληθινός θα...

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Φοίβο ιδιαίτερο το ποίημα σου!!!
    Υπέροχο!!!
    Δυνατές εικόνες, ολοζώντανες!
    Κόσμος απόκοσμος, ένα αδιόρατο σώμα.

    Ως να περιπλανήθηκα μεσ’ την ομίχλη,
    ανάμεσα απ’ τα σύννεφα, ψάχνοντας μαζί με τα φαντάσματα,
    για το κρυμμένο αυτό φεγγάρι.

    Καλή σου ημέρα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου