Φεγγάρι, του Φοίβου Μανωλούδη

19.07.2015

 

 

Γυρίζει μόνη μια νέα

ολομόναχη

αφήνοντας σεμνά

σημάδια κόκκινα στο χιόνι

με λευκές κορδέλες στα μαλλιά

περικυκλωμένη από καρδιές

πέτρινες που δεν χτυπούν.

 

Τα σεντόνια αναδεύονται για μια στιγμή

αποβάλλοντας το πεθαμένο έμβρυο μιας αγάπης

που δεν πρόλαβε να γεννηθεί.

 

Στο δάσος τα χλωμά φαντάσματα

ανάβουν μια φωτιά

να κάψουν το φεγγάρι

τα ενοχλεί τόσο πολύ το δροσερό φως του.

 

Στο λυκόφως οι λευκές κορδέλες λικνίζονται

στο άηχο κελάρυσμα ποταμιού.

Βρώμικες.

 

Τα σεντόνια καλύπτουν την νέα

κάτω από τον θόλο της αγωνίας.

 

Οι πέτρινες καρδιές σταλάζουν αίμα

φανερώνουν τα απόκρυφα.

 

Καμπάνες τραγουδούν πένθιμα

κλαγγές μεταλλικές πλανώνται

στον αδιαπέραστο αέρα.

 

Το φεγγάρι δεν είναι πια εκεί.

Στον κόρφο της έχει κρύψει το φεγγάρι

η νέα όταν κανείς δεν έβλεπε.

 

Το κελάρυσμα από το ποτάμι που είναι ανήσυχο σύννεφο

ήρεμο βουνό αγριεμένη θάλασσα ηχεί ξανά.

 

 

 

Τα φαντάσματα γυρνούν αγριεμένα εδώ και κει.

Απλώνουν τα χέρια τους στην ομίχλη

αυτή τους γελά ειρωνικά χωρίς να τους μιλήσει

χωρίς να τους πει που είναι κρυμμένο το φεγγάρι.

 

Η νύχτα κλείνει την νέα στην αγκαλιά της.

Ποτέ τους δεν θα ησυχάσουν τα φαντάσματα.

Ακόμα κλαίνε οι καμπάνες τραγουδώντας.

 

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Φοίβο ιδιαίτερο το ποίημα σου!!!
    Υπέροχο!!!
    Δυνατές εικόνες, ολοζώντανες!
    Κόσμος απόκοσμος, ένα αδιόρατο σώμα.

    Ως να περιπλανήθηκα μεσ’ την ομίχλη,
    ανάμεσα απ’ τα σύννεφα, ψάχνοντας μαζί με τα φαντάσματα,
    για το κρυμμένο αυτό φεγγάρι.

    Καλή σου ημέρα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου