14 Σχόλια

1. 

   Σοφία Ντούπη στο 01/02/2016 σε 9:22 μμ

   Κι όλοι εμείς οι υποτακτικοί
   την ελπίδα να βαστάμε
   σαν βαρίδι στο λαιμό να την κρεμάμε
   και η ζωή να προχωρά
   μα να μην αλλάζει τίποτα ουσιαστικά.
   Αλήθεια τι μένει να πει κανείς μετά από αυτό; Τα είπες όλα και τα είπες δυνατά και καθαρά… αυτή τη φιμωμένη κραυγή, γίνετε να την κάνουμε παντιέρα μας; Ίσως είναι η μόνη που μπορεί να μας πάει παρακάτω!!! Δυνατό μπράβο σου!!!

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 01/02/2016 σε 11:29 μμ

     Ευχαριστώ πολύ Σοφία!!Καλό βράδυ!!

     Απάντηση
2. 

   Έλενα Σαλιγκάρα στο 01/02/2016 σε 9:27 μμ

   Έναν θυμό και μια αγανάκτηση μού έβγαλε το σημερινό σου ποίημα, Άννα μου! Έντονοι και δυνατοί οι στίχοι σου!

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 01/02/2016 σε 11:41 μμ

     Ολοφάνερα ναι Έλενά μου!!Σε ευχαριστώ καλό βράδυ!!

     Απάντηση
3. 

   Μάχη Τζουγανάκη στο 01/02/2016 σε 11:11 μμ

   πες τα χρυσόστομη φίλη μου…! Καλό βράδυ!

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 01/02/2016 σε 11:43 μμ

     Χμμ αν τα έλεγα μάλλον δεν θα τα έλεγα έτσι…. Καλό βράδυ Μάχη μου 😉

     Απάντηση
4. 

   Χριστίνα Σουλελέ στο 02/02/2016 σε 7:07 πμ

   Εξέφρασες το θυμό όλων μας με τους δυνατούς σου στίχους. Μπράβο Άννα!
   .

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 02/02/2016 σε 10:04 πμ

     Να είσαι καλά Χριστίνα!!!Την καλημέρα μου!!

     Απάντηση
5. 

   drmakspy στο 02/02/2016 σε 9:14 πμ

   Έλα μου ντε… Μεγάλες αλήθειες… Ρίμες αγανάκτησης… Όλων μας…

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 02/02/2016 σε 10:05 πμ

     Μεγάλες και δυστυχώς αμετάβλητες…την καλημέρα μου Σπύρο!!!

     Απάντηση
6. 

   Ανώνυμος στο 02/02/2016 σε 11:46 πμ

   Λυτό ουσιαστικό βγάζει την αγανάκτηση αληθινό
   ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 02/02/2016 σε 1:03 μμ

     Σας ευχαριστώ πολύ!!!

     Απάντηση
7. 

   Λένα Μαυρουδή Μούλιου στο 02/02/2016 σε 11:55 πμ

   Πάντα έτσι αγανακτησμένος ήταν και θα είναι ο άνθρωπος που στενάζει κάτω από δεσμά αληθινά ή μεταφορικά Και σπάνια υπάρχουν κάποιου είδους Σπάρτακοι να πω να τολμήσουν να σπάσουν τις αλυσίδες. Βλέπεις δύσκολοι καιροί ακόμη και για επαναστάτες και αυτό νονίζω είναι το χειρότερο…
   Ωραίο υο ποίημά σου Άννα

   Απάντηση
   • 

     Άννα Ρουμελιώτη στο 02/02/2016 σε 1:04 μμ

     Σωστά Λένα!!!Σε ευχαριστώ πολύ!!

     Απάντηση