Select Page

Φιμωμένη κραυγή, της Άννας Ρουμελιώτη

Φιμωμένη κραυγή, της Άννας Ρουμελιώτη

 

 

Στέκομαι στην άκρη

κι απέναντί μου

κάτι κομμάτια αποτρόπαιου εαυτού.

Φοβάμαι να τα πλησιάσω.

Τα παγωμένα μου χέρια

στέλνουν ρίγη ανατριχίλας στο μυαλό.

Μα εκείνο αντιστέκεται.

Ζυγιάζει τα κομμάτια χωρίς να ανατριχιάζει

Άναρχα αυτά έτσι όπως κείτονται

δίχως φόβο, δίχως ενδοιασμό,

δίχως πλάνο καταστροφικό.

Άραγε τι νιώθουν;

Δεν μπορώ να τα αγγίξω.

Τα παγωμένα χέρια μου

κρέμονται σαν βαλσαμωμένα πουλιά.

Καμία ένδειξη κίνησης.

Μα φυσικά μα φυσικά...

Δεν μπόρεσαν όλοι να ανοίξουν τα φτερά τους.

Δεν μπόρεσαν όλοι να πετάξουν.

Όσοι έμειναν πίσω

έμαθαν να αναρριχώνται μόνο στις σκιές

έμαθαν να αγκαλιάζουν μόνο τη σιωπή

με τα φτερά τους κομμένα

με τα χέρια τους πάντα παγωμένα

παρέα με τα κομμάτια ενός αποτρόπαιου εαυτού.

Στέκομαι ακόμα στην άκρη

κι εκείνα πάλι απόψε απέναντί μου.

Άραγε τι να σκέφτονται;

Δεν τολμώ να τα ρωτήσω.

Δεν θέλω να βασανίσω τη φιμωμένη τους κραυγή.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […]Όσοι έμειναν πίσω
    έμαθαν να αναρριχώνται μόνο στις σκιές
    έμαθαν να αγκαλιάζουν μόνο τη σιωπή[…]

    όμορφα και δυνατά λόγια…

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ πολύ!!

    Απάντηση
  3. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Να κάνω μια πρόταση Άννα; Μήπως αν πλησιάσεις τα κομμάτια ενός αποτρόπαιου εαυτού, ζεσταθούν τα χέρια και λύσουν την σιωπή τους;
    Τα συναισθήματα καταγράφονται, όταν έχουμε το κουράγιο να τα αναγνωρίσουμε. Κι εσύ τα καταγράφεις εδώ, ζωντανά και όμορφα.

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Σε ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη και για την προταση και για το σχόλιό σου!!Θα συνεχίσω να καταγράφω … ίσως και αποτρόπαια καμιά φορά!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Σε ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος