Δεν μου άρεσαν ποτέ τα τρένα

Μου προκαλούσαν φόβο και μια ταραχή

Δεν θα ήθελα να σε γνωρίσω ποτέ σε μια αποβάθρα

Ίσως είναι τελικά φόβος για το απλωμένο χέρι που χάνεται

Καθώς τα βαγόνια γλιστρούν πάνω στις ράγες

Πάνω σε ράγες προς το άπειρο

Γιατί αν φύγεις από το τώρα, ποιος ξέρει σε ποιο σταθμό θα σταματήσεις

Ποιος ξέρει αν το εισιτήριο θα είναι μετ’ επιστροφής

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι …

Με βλέπω από την μέση και πάνω έξω απ’ το παράθυρο με χέρια απλωμένα

Να τρέχει το τρένο στις πιο απόκρυφες βουνοκορφές

Να γεμίζω χρώματα και εικόνες

Να χαιρετώ παιδιά που παίζουν δίπλα από ρυάκια

Και ένα βοσκό που στέκεται αγέρωχος πάνω στην γκλίτσα του

Να πιάνω τα βουνά

Να σχηματίζω με το δάχτυλο γραμμές όπως των αεροπλάνων

Να αγγίζω τον ορίζοντα…

Όχι, όχι, όχι! Δεν μου αρέσουν τα τρένα!

Φεύγουν γρήγορα και κοιτούν μόνο μπροστά

Και αφήνουν πίσω τους ανθρώπους με δάκρυα στα μάτια

Αφήνουν άδειες αγκαλιές

Χαμένες αποσκευές

Και ένα χαρτάκι με διευθύνσεις στην σφιγμένη χούφτα

Ύστερα σκέφτομαι…

Ένα ταξίδι είναι πάντα μιαν αρχή

Μένουν πίσω οι αστοχίες

Δίνω στον ελεγκτή το εισιτήριο

Και περιμένω το τρένο να σφυρίξει τρεις φορές

 

_

γράφει η Erina Espiritu

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!