Χαμένες ψυχές

26.06.2014

 

Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν

μια βοή μονάχα ακούν.

Είναι οι κραυγές του θρήνου,

που καίει τα σωθικά τους.

Είναι η οργή, που ξέφυγε

Απ’ της αράχνης τον ιστό.

Ανάβει και πυρώνεται

μα ξέμεινε μονάχη, ένας κόμπος στο λαιμό.

Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν

εγκλωβισμένοι κι άπραγοι

στης πόλης τα τσιμέντα

με χέρια άκαμπτα, αδειανά

με την ψυχή στεγνή, μαρμαρωμένη

έγιναν τέρατα κρυφά

η σκέψη τους μες το χαμό οδεύει.

Αυτοί, που μαραζώνουν στις σκιές,

που την ψυχή τους παραδώσαν στα υπόγεια

με τη συγγνώμη που δεν δόθηκε πια ζουν

με χείλη άνυδρα από αγάπη κι από λόγια.

Αυτοί, που ξεχασμένοι αγκομαχούν

με την ανάσα τους κοφτή και μετρημένη

ένα σημάδι αυτής της γης ζητούν

μία στιγμή δική τους κι η ζωή να την προφταίνει.

Μα σέρνονται πια τώρα

και συνθλίβονται σε τοίχους.

Σαν μανιασμένοι ταύροι ορμούν σε όνειρα σβησμένα.

Αυτοί, που μόνο μια ευθεία γραμμή ακολουθούν

καθώς γυρεύουν έναν ορίζοντα,

που χάθηκε απ’ το βλέμμα.

 

της Άννας Ρουμελιώτη

 

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Πόσοι τους βλέπουν Άννα, πόσοι τους προσπερνούν, σκυφτοί κι αυτοί, βαθιά βυθισμένοι σε σκέψεις και αναζητήσεις; Κάποτε λέω, άμα ξαναπεράσω από εκείνο το σημείο, από εκείνο τον δρόμο(ψηλά στην Πειραιώς θαρρώ πως είναι, προς την Ομόνοια), να ξαπλώσω ανάσκελα στο δρόμο και να δω αυτά τα χέρια να απευθύνονται ψηλά. Όχι σε θεούς και ουρανούς. Σε ανθρώπους. Ίσως τότε νιώσουμε όλοι καλύτερα.

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Βλέπω αυτό το γκράφιτι κάθε μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά ναι είναι στο σημειο που λες Βαγγέλη…..βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να κουβαλούν τις χαμένες ψυχές τους μόνοι .. ναι μακάρι τα χερια μας να στραφούν προς τους ανθρώπους μακάρι!Σε ευχαριστώ!

    Απάντηση
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Αυτοί, που μαραζώνουν στις σκιές,
    που την ψυχή τους παραδώσαν στα υπόγεια
    με τη συγγνώμη που δεν δόθηκε πια ζουν
    με χείλη άνυδρα από αγάπη κι από λόγια.»

    Πόσο αληθινά! Ομολογώ ότι με συντάραξαν οι αλήθειες των στίχων σου.

    Στην αρχή λες και συγκλονίζεις:

    “Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν
    μια βοή μονάχα ακούν.
    Είναι οι κραυγές του θρήνου,
    που καίει τα σωθικά τους.»

    Ειλικρινά την νιώθω την ανάσα των στίχων σου.

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Με τιμάτε πολύ Χριστόφορε (ορίστε δεν σας λέω κύριε Παπαχαραλάμπους 🙂 ) με τιμάτε και με συγκινείτε με τα σχόλιά σας!!Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  5. ΣΟΦΙΑ ΧΑΤΖΗΛΑΜΠΙΔΟΥ

    Αννα , υπέροχο!!!!!!!!
    Πόσες αλήθειες κρύβουν οι στίχοι!!!!!!Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν
    εγκλωβισμένοι κι άπραγοι
    στης πόλης τα τσιμέντα
    με χέρια άκαμπτα, αδειανά
    με την ψυχή στεγνή, μαρμαρωμένη
    Συγκλονιστικό!!!!!!!!
    Η φωτογραφία άψογα ταυτίζεται με τους στίχους!!

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Σοφία μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου