Χαμένες ψυχές

26.06.2014

 

Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν

μια βοή μονάχα ακούν.

Είναι οι κραυγές του θρήνου,

που καίει τα σωθικά τους.

Είναι η οργή, που ξέφυγε

Απ’ της αράχνης τον ιστό.

Ανάβει και πυρώνεται

μα ξέμεινε μονάχη, ένας κόμπος στο λαιμό.

Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν

εγκλωβισμένοι κι άπραγοι

στης πόλης τα τσιμέντα

με χέρια άκαμπτα, αδειανά

με την ψυχή στεγνή, μαρμαρωμένη

έγιναν τέρατα κρυφά

η σκέψη τους μες το χαμό οδεύει.

Αυτοί, που μαραζώνουν στις σκιές,

που την ψυχή τους παραδώσαν στα υπόγεια

με τη συγγνώμη που δεν δόθηκε πια ζουν

με χείλη άνυδρα από αγάπη κι από λόγια.

Αυτοί, που ξεχασμένοι αγκομαχούν

με την ανάσα τους κοφτή και μετρημένη

ένα σημάδι αυτής της γης ζητούν

μία στιγμή δική τους κι η ζωή να την προφταίνει.

Μα σέρνονται πια τώρα

και συνθλίβονται σε τοίχους.

Σαν μανιασμένοι ταύροι ορμούν σε όνειρα σβησμένα.

Αυτοί, που μόνο μια ευθεία γραμμή ακολουθούν

καθώς γυρεύουν έναν ορίζοντα,

που χάθηκε απ’ το βλέμμα.

 

της Άννας Ρουμελιώτη

 

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Πόσοι τους βλέπουν Άννα, πόσοι τους προσπερνούν, σκυφτοί κι αυτοί, βαθιά βυθισμένοι σε σκέψεις και αναζητήσεις; Κάποτε λέω, άμα ξαναπεράσω από εκείνο το σημείο, από εκείνο τον δρόμο(ψηλά στην Πειραιώς θαρρώ πως είναι, προς την Ομόνοια), να ξαπλώσω ανάσκελα στο δρόμο και να δω αυτά τα χέρια να απευθύνονται ψηλά. Όχι σε θεούς και ουρανούς. Σε ανθρώπους. Ίσως τότε νιώσουμε όλοι καλύτερα.

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Βλέπω αυτό το γκράφιτι κάθε μέρα πηγαίνοντας στη δουλειά ναι είναι στο σημειο που λες Βαγγέλη…..βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να κουβαλούν τις χαμένες ψυχές τους μόνοι .. ναι μακάρι τα χερια μας να στραφούν προς τους ανθρώπους μακάρι!Σε ευχαριστώ!

    Απάντηση
  3. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Αυτοί, που μαραζώνουν στις σκιές,
    που την ψυχή τους παραδώσαν στα υπόγεια
    με τη συγγνώμη που δεν δόθηκε πια ζουν
    με χείλη άνυδρα από αγάπη κι από λόγια.»

    Πόσο αληθινά! Ομολογώ ότι με συντάραξαν οι αλήθειες των στίχων σου.

    Στην αρχή λες και συγκλονίζεις:

    “Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν
    μια βοή μονάχα ακούν.
    Είναι οι κραυγές του θρήνου,
    που καίει τα σωθικά τους.»

    Ειλικρινά την νιώθω την ανάσα των στίχων σου.

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Με τιμάτε πολύ Χριστόφορε (ορίστε δεν σας λέω κύριε Παπαχαραλάμπους 🙂 ) με τιμάτε και με συγκινείτε με τα σχόλιά σας!!Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  5. ΣΟΦΙΑ ΧΑΤΖΗΛΑΜΠΙΔΟΥ

    Αννα , υπέροχο!!!!!!!!
    Πόσες αλήθειες κρύβουν οι στίχοι!!!!!!Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν
    εγκλωβισμένοι κι άπραγοι
    στης πόλης τα τσιμέντα
    με χέρια άκαμπτα, αδειανά
    με την ψυχή στεγνή, μαρμαρωμένη
    Συγκλονιστικό!!!!!!!!
    Η φωτογραφία άψογα ταυτίζεται με τους στίχους!!

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Σοφία μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου