Χορεύοντας στο φεγγάρι‏

24.04.2014

 

Πάνω στις μύτες των ποδιών, χόρεψε το φεγγάρι

αέρινη, βελούδινη, ορθάνοιχτη βεντάλια

μαντήλι ξετυλίχθηκε, σαν πέπλο από μετάξι

κρεμάστηκαν στα χέρια της, κλωστές μαργαριτάρια.

Σκιές στα ακροδάχτυλα, κινήσεις με τον ήχο

στην αίγλη πάνω του χορού, το πνεύμα της σπαράζει

στο λίκνισμα του σώματος, μελώνει και τη νύχτα

με πινελιές στο ουρανό, τον άνεμο φωνάζει.

Ψίθυροι ανέμου σήκωσαν, τα φύλλα της πεσμένα

και στο ταξίδι χόρεψε ωσάν αερικό

σαν μια μικρή θεότητα, τα σύννεφα δεμένα

πνεύμα αφήνει ελεύθερο, ψηλά στον ουρανό.

Περπάτησε στων αστεριών του δάσους, η ψυχής της

με τη σιωπή κελάηδησε, αγκάλιασε τη σκηνή

χορεύει με τον έρωτα και το κορμί της τρέμει

στου δειλινού το άγγιγμα και το καυτό φιλί.

Κλείνει τα μάτια να αισθανθεί, το ονειρικό σκοτάδι

όταν το σώμα της μιλά, η γλώσσα της ψυχής

παιχνίδι με τον έρωτα και διαδρομή φεγγάρι

με την καρδιά της σύμμαχο, ομόρφυνε  η ζωή.

Αυλαία ρίχνει ο λυγμός και το κορμί πονάει

πριν το φινάλε λύνονται, τα μάγια της νυχτιάς

παρέλυσαν τα χέρια της, γλυκά και προσκυνάει

για τη σελήνη που έκαψε τα ρούχα της φωτιάς.

 

της Πέρσας Μαρμαρινού

Η Πέρσα Μαρμαρινού με τον στοίχο ασχολείται από νεαρή ηλικία και πιο εντατικά τα 4 τελευταία χρόνια. Έχει λάβει μέρος σε αρκετούς διαγωνισμούς ποίησης.

Καφενείο Ιδεών β΄ βραβείο μικρής ποιητικής συλλογής με θέμα «Θάλασσα» ποιήματα «Το σπίτι που μεγάλωσα», «Μοναξιά»,«Θάλασσα»,

Βραβείο Ερεχθέως από την Αμφικτιονία Ελληνισμού για το ποίημα «Χάθηκε η νιότη», Τιμητική διάκριση από το  περιοδικό Κελαινώ για το ποίημα «Όσο υπάρχουν άνθρωποι».

Ασχολείται και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων.

Ποιήματά της δημοσιεύονται στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net και στο facebook.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “και στο ταξίδι χόρεψε ωσάν αερικό”.Πράγματι ο χορός σε ταξιδεύει, η ψυχή σου απλώνεται και γαληνεύει, το σώμα σου γίνεται σώμα αερικού!!!!!Υπέροχο Πέρσα σε ευχαριστώ!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Περπάτησε στων αστεριών του δάσους, η ψυχή της…”

    Γεμάτο γοητευτικές εικόνες σε ταξιδεύει σε κόσμους ονειρικούς!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου