Χρωματί-ΖΩ

28.04.2020

Κάποτε, έσπασαν σε κομμάτια οι άνθρωποι

κι εσύ τους κόλλησες.

Πρώτα τα χέρια, για να αγκαλιάζουν,

Μετά τα πόδια, για να προχωρούν μπροστά,

Και τελευταίο το κεφάλι, για να ονειρεύονται.

Κόλλησες τους ανθρώπους· ακούς; 

Τους έβαλες ακόμη και φτερά, για να πετούν,

και τώρα τους μιλάς.

«Άνοιξε το παράθυρο και πέταξε»

Ήρθε η ώρα· γιατί ο ουρανός τώρα είναι μπλε 

κι ο ήλιος τώρα είναι κίτρινος

κι η θάλασσα τώρα είναι γαλάζια 

και τα δέντρα τώρα είναι πράσινα 

κι η ψυχή σου τώρα είναι πολύχρωμη, 

γιατί τα μάτια σου είναι τώρα πια καθαρά.

Μικροί, σπασμένοι άνθρωποι, 

σε δυο και τρία κομμάτια,

μα συ τους ένωσες ξανά.

Και τώρα πετούν μαζί και γελούν μαζί 

και τώρα αγαπιούνται.

 

_

γράφει η Σταυριάνα Γκούτα

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου