Ως εδώ!

17.09.2015

 

 

Διαβάζω σιωπηλά, βυθισμένη στη θλίψη μου! Ένα κομμάτι εφημερίδας που το προσέχεις έτσι κι αλλιώς. Καμιά φορά, τα άφυλλα δέντρα προκαλούν περισσότερους επισκέπτες, εξαρτάται από τον καιρό. Ως εδώ λοιπόν, έφτασες μικρέ μου, μόνος, εντελώς μόνος. Κι εκεί που κυνήγαγες το όνειρο, κι ας μην το ήξερες, ήρθε η στιγμή του τέλους. ΤΕΛΟΣ! Αυτό έγραψα κάθετα, με πολύ δυσκολία, στον κορμό του δέντρου όταν σε πήραν, όταν έφυγε η θλιβερή εικόνα από τα μάτια μου, όχι όμως από το μυαλό μου. Αυτό, αποτύπωσε βαθιά τα μουντά επιθανάτια χρώματα!

Πουλιά, πολλά μαύρα πουλιά, ένα δέντρο που έδειχνε μπηγμένο στον ουρανό σα να σε προκαλούσε να έρθεις κοντά του κι ένα ερμητικά κλειστό πηγάδι, ξερό μετά τη μάταιη αναζήτηση νερού! Αλλά οι άνθρωποι τις κορφές, τις αφήνουν στους θεούς και πιάνουν τις υπώρειες γιατί ένας φόβος μικρός ή μεγάλος τους κυριεύει.

«Ως εδώ» γράφει η λεζάντα και το σχόλιο του δημοσιογράφου: άλλο ένα παιδί βρήκε το θάνατο στην πορεία προς την ελευθερία!

Το βέβαιο είναι πως εσύ απλά προχωρούσες, αλλά η ξαφνική απουσία των γονιών σε κάποιο σημείο της οδοιπορίας σ' έβγαλε από την ευθεία! Είδες στον ορίζοντα αυτή την εικόνα, και θέλησες να την «κατακτήσεις». Τα παιδιά έλκονται από παράξενα τοπία! Ανέβηκες σε μια κορφή και ίσα που θα κατέβαινες με μιαν ανάσα, σου τη θέρισε ο αδάκρυτος!

Ως ένα σημείο στάθηκες τυχερός, αλλά τι συνέβη; Την απάντηση τη δίνει η εφημερίδα, η γνωμάτευση των ειδικών στην ουσία! «Ανακοπή λόγω φόβου»! Αλήθεια πώς να μη φοβηθεί ένα παιδί που βρίσκεται στη μέση του πουθενά; Ως εδώ και μη παρέκει θα πω για να κλείσω αγανακτισμένη τούτη τη σελίδα! Όχι άλλα θύματα, όχι απορφανισμένα παιδιά και προπαντός όχι άλλα νεκρά παιδιά! Τα πουλιά σαν είδαν το κακό να πλησιάζει κίνησαν γι' αλλού! Οι άνθρωποι που προκαλούν το κακό, πού κίνησαν να πάνε!

 

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονίζετε Άννα!!Σας ευχαριστώ!Που παμε αλήθεια;;;

    Απάντηση
    • Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

      καμιά φορά η εικόνα σε προκαλεί να πεις όσα ο νους συνταιριάζει για τον πόνο των ανθρώπων!Ευχαριστώ Άννα

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Όχι άλλα θύματα, όχι απορφανισμένα παιδιά και προπαντός όχι άλλα νεκρά παιδιά!

    Πόσο παράπονο χωράει στο κείμενό σας! 🙁

    Απάντηση
    • Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

      Αγαπητή Μάχη,το δάκρυ λίμνες στα μάτια τώρα που εικόνες νεκρών παιδιών γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα .Παιδιά ,πουλιά σκοτωμένα δεν τρομάζουν ,δεν συγκινούν ,δεν ευαισθητοποιούν τους δυνατούς!Ευχαριστώ θερμά.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου