Select Page

Ως εδώ!

Ως εδώ!

 

 

Διαβάζω σιωπηλά, βυθισμένη στη θλίψη μου! Ένα κομμάτι εφημερίδας που το προσέχεις έτσι κι αλλιώς. Καμιά φορά, τα άφυλλα δέντρα προκαλούν περισσότερους επισκέπτες, εξαρτάται από τον καιρό. Ως εδώ λοιπόν, έφτασες μικρέ μου, μόνος, εντελώς μόνος. Κι εκεί που κυνήγαγες το όνειρο, κι ας μην το ήξερες, ήρθε η στιγμή του τέλους. ΤΕΛΟΣ! Αυτό έγραψα κάθετα, με πολύ δυσκολία, στον κορμό του δέντρου όταν σε πήραν, όταν έφυγε η θλιβερή εικόνα από τα μάτια μου, όχι όμως από το μυαλό μου. Αυτό, αποτύπωσε βαθιά τα μουντά επιθανάτια χρώματα!

Πουλιά, πολλά μαύρα πουλιά, ένα δέντρο που έδειχνε μπηγμένο στον ουρανό σα να σε προκαλούσε να έρθεις κοντά του κι ένα ερμητικά κλειστό πηγάδι, ξερό μετά τη μάταιη αναζήτηση νερού! Αλλά οι άνθρωποι τις κορφές, τις αφήνουν στους θεούς και πιάνουν τις υπώρειες γιατί ένας φόβος μικρός ή μεγάλος τους κυριεύει.

«Ως εδώ» γράφει η λεζάντα και το σχόλιο του δημοσιογράφου: άλλο ένα παιδί βρήκε το θάνατο στην πορεία προς την ελευθερία!

Το βέβαιο είναι πως εσύ απλά προχωρούσες, αλλά η ξαφνική απουσία των γονιών σε κάποιο σημείο της οδοιπορίας σ' έβγαλε από την ευθεία! Είδες στον ορίζοντα αυτή την εικόνα, και θέλησες να την «κατακτήσεις». Τα παιδιά έλκονται από παράξενα τοπία! Ανέβηκες σε μια κορφή και ίσα που θα κατέβαινες με μιαν ανάσα, σου τη θέρισε ο αδάκρυτος!

Ως ένα σημείο στάθηκες τυχερός, αλλά τι συνέβη; Την απάντηση τη δίνει η εφημερίδα, η γνωμάτευση των ειδικών στην ουσία! «Ανακοπή λόγω φόβου»! Αλήθεια πώς να μη φοβηθεί ένα παιδί που βρίσκεται στη μέση του πουθενά; Ως εδώ και μη παρέκει θα πω για να κλείσω αγανακτισμένη τούτη τη σελίδα! Όχι άλλα θύματα, όχι απορφανισμένα παιδιά και προπαντός όχι άλλα νεκρά παιδιά! Τα πουλιά σαν είδαν το κακό να πλησιάζει κίνησαν γι' αλλού! Οι άνθρωποι που προκαλούν το κακό, πού κίνησαν να πάνε!

 

_

γράφει η Άννα Δεληγιάννη Τσιουλπά

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονίζετε Άννα!!Σας ευχαριστώ!Που παμε αλήθεια;;;

    Απάντηση
    • Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

      καμιά φορά η εικόνα σε προκαλεί να πεις όσα ο νους συνταιριάζει για τον πόνο των ανθρώπων!Ευχαριστώ Άννα

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Όχι άλλα θύματα, όχι απορφανισμένα παιδιά και προπαντός όχι άλλα νεκρά παιδιά!

    Πόσο παράπονο χωράει στο κείμενό σας! 🙁

    Απάντηση
    • Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

      Αγαπητή Μάχη,το δάκρυ λίμνες στα μάτια τώρα που εικόνες νεκρών παιδιών γεμίζουν τα πρωτοσέλιδα .Παιδιά ,πουλιά σκοτωμένα δεν τρομάζουν ,δεν συγκινούν ,δεν ευαισθητοποιούν τους δυνατούς!Ευχαριστώ θερμά.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!