Ρωγμές γεμάτο
του χειμώνα το κορμί
στάζει νιφάδες,
χιόνι πέτρινο
της Μέδουσας ηχώ,
σ’ άστεγο χιονάνθρωπο
με πρόσωπο χλωμό.

Αποκλεισμένη απογοήτευση
ψάχνει να βρει
μια χαραμάδα
να τρυπώσει στα τρένα.
Όνειρα πνιγμένα
στη νικοτίνη
παρατηρούν άοκνα βαγόνια
με θόρυβο να αναχωρούν.