Του ονείρου οι μυρωδιές και φάλτσες αναμνήσεις

ήρθαν και τάραξαν του ύπνου τα σκοτάδια.

Κι είδα σημάδι τρομερό που ακόμα με στοιχειώνει,

πως ήμουνα καταμεσής στο πέλαγος μονάχος.

Βάρκας ο καπετάνιος κυματοτσακισμένης

με παγωμένα δάχτυλα τη ρότα να χαράζω.

Κι είδα να λάμπει η βροχή στον ουρανό πριν φέξει

κι ένα μαχαίρι τα σύννεφα σκίζει στα δυο.

Υποσχέσεις που κουράστηκαν πραγμάτωση να ψάχνουν

ξεχύνονται και με κυκλώνουν, πουλιά θαλασσινά.

Γονάτισα, το πρόσωπο στη γη να κρύψω,

γρίφο θανάτου πώς να τον αντικρίσω;

Κι όπως ανέτειλε ο ήλιος και φώτισε την πλάση

είδα σαν όραμα να μου γελούν ημιτελείς αγγέλοι.

Ξαφνιάστηκα, αναθάρρησα, σηκώθηκα ολόρθος

το θαύμα καλωσόρισα με ανοιχτές αγκάλες.

Κι εκείνοι μου επέτρεψαν να ξαναγεννηθώ

με της καρδιάς τ’ αμήχανο το καρδιοχτύπι.

Τότε η σιωπή που φώλιαζε δειλά στα στήθη

ήρθε και έγινε κραυγή, οδύνης φθόγγος.

Λέξεις και σκέψεις που κρυβόντουσαν μες στης ψυχής τα βάθη,

βρήκαν το θάρρος και ζητούν να μάθουν την αλήθεια.

Οι πρώτες σάλπιγγες ακούστηκαν κι ετοίμασαν το δρόμο

κι εκείνη σαν να πρόβαλλε από τον Κάτω Κόσμο.

Σαν Περσεφόνη, με ρόδα και γαρίφαλα στα μακριά μαλλιά της,

στη μέση στάθηκε και γύρω της άνθισε ο κόσμος όλος.

Κι εγώ στεκόμουν έκθαμβος από την ομορφιά της

κι από τα χείλη της τα ρόδινα κρεμόμουνα, μια λέξη να ακούσω.

Και πριν να βγω απ’ του ονείρου τα θολά νερά

την άκουσα, μου φάνηκε, να λέει, να μιλά.

«Αν την αλήθεια ψάχνεις στη ζωή να δεις, τα μάτια κλείσε,

κι αντί γι’ αυτά, τις πύλες της καρδιάς ν’ ανοίξεις.»

_

γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου