Όσο υπάρχουν άνθρωποι

27.08.2014

 

Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις
δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί
δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα
αλλά μια άγρυπνη καρδιά, σπαραχτικά θρηνεί!
Μικροί θησαυροί μοιράζουν στολίδια
τα κύματα τσάκισαν, ψυχές με συντρίμμια
με λάμψη στο βλέμμα, γιατρεύουν τις μοίρες
ταγμένοι σε έργο, λιμάνι με ελπίδες.
Σαν άγνωστοι φίλοι, μαζί ταξιδεύουν
βροχή στο σκοτάδι, τα σύννεφα φεύγουν
ουράνιο τόξο, λουλούδια ανθίζουν
πληγές που πονούν, εκεί να δακρύζουν.
Σαν φύλακες άγγελοι, το χέρι τους τείνουν
σφιχτά στην καρδιά τους, εκεί σε κρατούν
λευκά περιστέρια, πετούν προς τον ήλιο
μοιράζουνε όνειρα σ' αυτούς που διψούν.
Μες την καρδιά τους, μικρές πεταλούδες
υφαίνουν την άνοιξη, ξανά στη ζωή
ζεστό τ' άγγιγμά τους, γεννιούνται αστέρια
ευφραίνουν ψυχές, που 'χουν πλέον χαθεί.
Κρυστάλλινη πνοή, στις καρδιές των ανθρώπων
αγγίζουν τον κόσμο, απλά σιωπηλοί
τη φλόγα δε σβήνουν, κεριά αναμμένα
μες τη ψυχή τους υπάρχει αυγή.
Ευγενική καρδιά, αγάπη αναβλύζει
σαν ένα δώρο θεϊκό η στοργή
μέσα τους φως, πηγάζει μια αύρα
καλύπτουν με πέπλο την κάθε ζωή.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    “….Σαν φύλακες άγγελοι,….
    μοιράζουνε όνειρα σ’ αυτούς που διψούν. …”
    Ευχαριστώ για την αισιοδοξία μέσα στην τόση σκοτεινιά!!!!

    Απάντηση
    • Μαρμαρινού Περσεφόνη

      Εγώ σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου