Select Page

…όταν τα βιβλία μιλούν για αγάπη!

…όταν τα βιβλία μιλούν για αγάπη!

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος©)

…στο πέμπτο μας ταξίδι μες από αυτή τη στήλη, σας προσκαλούμε με την Έλσα Μαγγανάρη σε έναν κόσμο αλλιώτικο, όπου το ανέφικτο γίνεται πραγματικότητα και το παράξενο τόσο οικείο.
Θα σας παρουσιάσουμε έναν κόσμο όπου τα βιβλία δεν μένουν απλά θεατές της ζωής μας, μα παρεμβαίνουν μες από τις λέξεις τους.
Γιατί όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο Φίλοι μου, τα βιβλία μιλούν!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…

«Τα βιβλια μιλούν!»
(…από Θεόφιλο Γιαννόπουλο )

Δε θα με πιστέψεις, το ξέρω. Ούτε κι εγώ θα πίστευα κάποιον που θα έλεγε τα δικά μου λόγια, μα τα βιβλία μιλούν σου λέω!
Θυμάμαι πως κάτι είχα καταλάβει τότε που αποκοιμήθηκα ως φοιτητής πάνω στο βιβλίο της Λογιστικής, προετοιμαζόμενος για τις εξετάσεις. Μα δεν είχα δώσει βάση. Το άλλο πρωί αν και ανέτοιμος και αδιάβαστος από την κούραση που με είχε καταβάλει, ένιωθα σε πλήρη διαύγεια. Οι λέξεις, οι ορισμοί και οι κανόνες έστηναν χορό μες στο κεφάλι μου. Σχεδόν τα έβλεπα όλα τους σαν σε ταινία, και όλο αντέγραφα από τούτα περνώντας στο τέλος ένα μάθημα που ποτέ δε μπόρεσα να κατανοήσω.
Τώρα μάλιστα μπορώ να εξηγήσω καλύτερα το πρώτο μου νοητό ταξίδι στη θάλασσα, σαν ήμουνα μικρός, εκεί, γύρω στα πέντε μου χρόνια. Τότε που δεν την είχα ματαδεί, ούτε την είχα αγγίξει από κοντά, κι όμως η αρμύρα της για ένα ολόκληρο βράδυ με έκανε συντροφιά γεμίζοντάς με ναυτικές ιστορίες. Ακόμη έχω εκείνη την ποιητική συλλογή του Καββαδία, που άγνωστο ποιος και γιατί την είχε αφήσει δίπλα από το παιδικό μου κρεβάτι.
Ίσως υπαίτιος να ‘ταν εκείνη η ψηλή σκιά για την οποία μιλούσα πάντα όταν ήμουν μικρός, μα κανείς δε με πίστευε….
Και επιμένω πως όχι μόνο μιλούν τα βιβλία, μα ακούν κιόλας! Αυτό το τελευταίο το ένιωσα προχτές που νομίζω πως κατάλαβα τον σκοπό ης ύπαρξης τους: Όλο το βράδυ με βασάνιζε το πρόβλημα της αγάπης. Θέλω να της μιλήσω, μα ποιος είμαι εγώ που θα το κάνει; Ιδιαίτερα όταν όλοι ζηλεύουν την ομορφιά της και δεν υπάρχει στιγμή που να μένει δίχως παρέα δίπλα της….
Την επόμενη μέρα λοιπόν βρήκα στο πάτωμα ένα βιβλίο του Leo Buscaglia ανοιχτό μάλιστα σ ένα σημείο που έμοιαζε να δίνει λύση στο πρόβλημά μου. Ελευθερώθηκα, έβαλα το καλύτερο μου χαμόγελο και αύριο θα βγούμε, έτσι απλά!
…αυτά μονολογούσε χαμογελώντας στον εαυτό του ξανά και ξανά. Όχι πως μπορούσε να τα εμπιστευτεί πουθενά. Οι άνθρωποι αντιδρούν χλευαστικά συνήθως σε ότι δε καταλαβαίνουν….
Έκλεισε το φώς και ξάπλωσε. Η κούραση του βάρυνε σχεδόν αμέσως τα βλέφαρα. Τόσο γρήγορα που είναι σίγουρο πως δεν θα πήρε είδηση την μαύρη σκιά που τρύπωσε από το πουθενά στο δωμάτιο του. Έδειχνε σίγουρη για το που βρισκόταν το τι ήρθε να κάνει. Πλησίασε στο κρεβάτι του, ανασήκωσε το προσκέφαλο του και έβαλε από κάτω το «Μονόγραμμα» του Ελύτη.
Η αυριανή μέρα θα ήταν από τις καλύτερες της ζωής του, κι ας ο ίδιος το αγνοούσε…..

ΣΙΜΑ Η ΑΓΑΠΗ
(…γράφει η Έλσα Μαγγανάρη)

Δεν είχε ιδέα, ποια από τις παιχνιδιάρικες ηλιαχτίδες έπρεπε να κατηγορήσει για την αυθαίρετη εισβολή. Το βέβαιο ήταν πως διαπέρασε την μικρή σχισμή από το κατεβασμένο παντζούρι και βρήκε στόχο τα σφαλιστά του μάτια. Τον υποχρέωσε σε βεβιασμένο πετάρισμα των βλεφάρων. Σκεπάστηκε με το σεντόνι, μέχρι την μέση του μετώπου, εκεί που η πρώτη βαθιά ρυτίδα, έσκαψε την νεανική κατά τα άλλα επιδερμίδα του. Άδικος κόπος, άνιση μάχη. Η δέσμη φωτός επέμενε στον αυτόκλητο ρόλο της. Λειτούργησε σαν φυσικό ξυπνητήρι, άηχο μα το ίδιο επίμονο. Θέρμανε το βαμβακερό ύφασμα. Ανάγκασε τις ίνες σε διαστολή. Οι κόρες του, άνοιξαν διάπλατα. Σηκώθηκε εκνευρισμένος από την παιδαριώδη ήττα.
Απρόθυμος να εγκαταλείψει την ασφαλή αγκαλιά του Μορφέα, ούτε πρόσεξε το αειθαλές χάρτινο φύλλο. Γλίστρησε άγαρμπα. Με μια αερόβια κίνηση πλανόδιου ακροβάτη, βρέθηκε ξαπλωμένος αυτή τη φορά στο πάτωμα. Σε πλήρη ευθεία από την οπτική του ορατότητα, η αιτία της πτώσης. Τέντωσε τον βραχίονα για να το πιάσει. Δίπλωσε την παλάμη του, σαν να το γράπωνε από τον λαιμό. Το τσαλάκωσε ελαφρώς. Το «Μονόγραμμα», έστεκε ελαφρώς κακοποιημένο στην παλάμη του. Αυτομάτως η μνήμη ανέτρεξε στην προχθεσινή παρόμοια εμπειρία. Τα έχασε προς στιγμήν. Πώς είναι δυνατόν να βρέθηκε εκεί, να ξεπήδησε από την βάση του μαξιλαριού του; Η απάντηση δόθηκε αμέσως από τον ίδιο και ήταν παρήγορη. Ανήσυχος ο ύπνος και άγαρμπες οι κινήσεις του κορμιού του. Πρέπει να το έριξε χάμω κατά την διάρκεια της νύχτας, δίχως να το καταλάβει. Πρόσκαιρη ωστόσο η καθησυχαστική εκδοχή. Τα δάχτυλα του ίδρωσαν, σαν είδε τους στίχους του Ελύτη υπογραμμισμένους.
Ακουστά σε έχουν τα κύματα πως χαϊδεύεις πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το τι και το ε
Ήταν σίγουρος πως δεν ήταν δική του η επισήμανση. Το μυαλό του πονούσε αφόρητα, στην προσπάθεια να δώσει μια όσο το δυνατόν εκλογικευμένη εξήγηση, το ίδιο και ο αστράγαλός του. Σηκώθηκε και προσπάθησε να περπατήσει. Αρχικά το πρήξιμο ήταν ελαφρύ, διαφαινόταν αμυδρά. Πολύ γρήγορα έγινε πιο έντονο. Ποια κακότροπος μοίρα έπαιζε με την τύχη του; Σήμερα ήταν ανάγκη να του τύχει αυτό; Σήμερα που το πολυπόθητο ραντεβού μαζί της, επιτέλους θα γινόταν πραγματικότητα;Ο πάγος, προς στιγμήν ανακούφισε την επίπονη ενόχληση. Περπατούσε όμως με δυσκολία. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να ακυρώσει την προκαθορισμένη συνάντηση και να μεταθέσει την ημερομηνία της για τις προσεχείς ημέρες.
Μέχρι να ακούσει την ποθητή φωνή, ο ήχος κλήσης έφτανε στα αυτιά του βασανιστικός. Όταν μάλιστα η σύντομη επικοινωνία τερματίστηκε, τουλάχιστον εκκωφαντικός. Προσπάθησε να ερμηνεύσει μια στάση παράλογη, να την εκλογικεύσει δε ούτε λόγος. Ο έρωτας δεν τον κατέστησε μωρό ούτε για μια στιγμή. Ήταν το όριο που έβαζε αυστηρά στον εαυτό του. Η εκλεκτή αγαπημένη, όχι μόνο δεν συμμερίστηκε το επιπόλαιο έστω ατύχημά του, αλλά αμφισβήτησε την αληθοφάνεια του ισχυρισμού του, για την ματαίωση της κοινής τους εξόδου.Ειδικά η κατηγόρια του ψευδολόγου, που του την εκτόξευσε εν μέσω υστερίας, τον κατακεραύνωσε. Ανερμάτιστα λοιπόν τα συναισθήματά της για εκείνον.
«Ανάθεμά με! Πάλι τον λάθος άνθρωπο εξιδανίκευσα με την σκέψη μου. Ήμουν βέβαιος πως αυτή η γυναίκα, θα καθαγίαζε τις μέχρι τώρα εμπειρίες μου. Ένα λάθος ακόμα, μια ψευδαίσθηση πύρινη» φώναξε δυνατά, λες και είχε κοινό μπροστά του και ήθελε να σιγουρευτεί πως θα τον άκουγε και ο τελευταίος θεατής, εκείνος εκεί ο ενοχικός, που δεν πλήρωσε εισιτήριο, μα έχαιρε της πολυτέλειας να απολαμβάνει την παράσταση.
Το αυτοσχέδιο επίθεμα πάγου, μούδιασε τα δάχτυλα του, σχεδόν τα μελάνιασε. Ένα κάψιμο διαπέρασε τα νεύρα του, τον ανάγκασε να αποδράσει από τις σκέψεις του και να αυτοπροστατευθεί. Την θεωρούσε ξεχωριστή, ωστόσο δεν ήταν παρά ασθενική λάμψη φωτός. Φώτισε την καρδιά του τόσο, όσο για να αντιληφθεί την διαφορά από το σκοτάδι. Ούτε ευχή δεν πρόλαβε να κάνει. Δεν υπολόγισε τον χρόνο της τροχιάς που θα διέγραφε για να σβήσει στο χώμα. Ναι, τα βιβλία του μίλησαν, μα αυτή τη φορά με λόγια ψεύτικα, παραπλανητικά. Αποφάσισε την επόμενη φορά να κλείσει τα αυτιά του, να μην ακούσει την Σειρήνες της αγάπης. Τον οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε ξέρες απόμερες, γδαρμένες από το κύμα. Εφεξής θα τους σφάλιζε το στόμα, αρκεί να μην έλεγαν ξανά άλλη κουβέντα.
Αν και βαρύθυμος μαζί και νευρικός, η παιδική του φίλη δεν του άφησε άλλη επιλογή. Μόλις της μήνυσε για την μυαλγία λόγω του χτυπήματος και την αρνητική κατάληξη ενός προαναγγελθέντος αποτυχημένου ραντεβού, ήρθε αμέσως να τον δει.Ισοπέδωσε την οκνηρία του, σαν οδοστρωτήρας. Ευδιάθετη όπως πάντα, με μια αφέλεια νιότης να κρέμεται από τους φυλακισμένους δακρυγόνους αδένες των μελαγχολικών κατά τα άλλα ματιών της, παρέταξε τον ώμο της και τον βοήθησε να στηριχτεί πάνω της. Από τα μικράτα τους, αυτό έκανε πάντα. Το δεκανίκι του στα δύσκολα, ο συνοδοιπόρος στις χαρές. Όχι πως και ο δικός του ρόλος ήταν διαφορετικός. Μαζί της, δίπλα της, στα εύκολα και στα δύσκολα. Πάντα κοντά ποτέ μαζί.
Έστρωσαν το σεντόνι στην νωπή αμμουδιά και ξάπλωσαν πάνω του. Η θέα της ατέρμονης θάλασσας, το μόνιμο γιατρικό τους. Ο ήχος του κύματος, εξαίσια μουσική που τους γαλήνευε. Ένα κομμάτι ουρανού, γης και θάλασσας, αρκούσε για το στήσιμο ενός τελειοποιημένου σκηνικού. Ο απολιθωμένος αστερίας, έμοιαζε με διάττοντα αστέρα. Θαρρείς και έπεσε εκατοντάδες χρόνια πριν, μα στάθηκε χάμω στα πόδια τους και έγινε ορατός μόνο από εκείνους. Τα υπόλοιπα που έκρυβαν ακόμα μέσα τους ζωή, έλαμπαν πάνω από τα κεφάλια τους. Καρφιτσωμένα σε έναν εβένινο μανδύα, λαμπερά στολίδια, μικρά φαναράκια για το φέγγος της νυχτιάς.
Οι συζητήσεις μεταξύ τους, όπως πάντα ποικιλόμορφες, μα σήμερα, κυριαρχούσε η κατάρρευση του ιδεατού ερωτικού του ειδώλου. Υπήρχαν βέβαια πάντα και οι σιωπές. Σε αυτά τα άηχα διαστήματα, αντάλλασσαν ανείπωτα μυστικά, ανομολόγητους φόβους, μεγαλεπήβολα όνειρα. Έστρεψε το κεφάλι του και την κοίταξε που ξάπλωνε δίπλα του. Κατάλαβε πως έψαχνε πάλι να βρει με τα μάτια της ψυχής της, τον πλανήτη τον πιο άφθαστο. Οποιονδήποτε, αρκεί να τους δεχόταν, όταν αποφάσιζαν επιτέλους να μετοικήσουν από τούτον εδώ τον αφιλόξενο.
Ένιωσε στο στέρνο του, ένα ανεπαίσθητο σκίρτημα, έναν ανεξήγητο τρόμο, στην ιδέα πως ίσως σε έναν γήινα οριοθετημένο χρόνο, την χάσει από την μίζερη ζωή του.
«Ορκίσου μου, πως δεν θα με αφήσεις ποτέ» ψιθύρισε με λόγια που ξέφυγαν άτακτα από τον αντρικό του εγωισμό.
«Τι, τι είπες; Δεν σε άκουσα, μετά βίας ακούστηκε η φωνή σου».
Της επανέλαβε την απαίτηση του βαρυσήμαντου όρκου, με σταθερές συλλαβές αυτή την φορά.
«Ακόμα και να γίνει αυτό, για λόγους που θα είναι πάνω από την δύναμη της θέλησης μου, ίσως αν χρειαστεί να υποκύψω στα παιχνίδια του πεπρωμένου, να ξέρεις πως θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου.» Του έπιασε το χέρι και το έσφιξε με τρυφερότητα.
Δάκρυα ανέβλυσαν από τα μάτια του, την ξάφνιασαν, της μάτωσαν την καρδιά.
«Ε ε εεε , τι είναι αυτά; Τα μεγάλα παιδιά, δεν κλαίνε, χάνουν μέρος της δύναμής τους.» Σκούπισε τις αλμυρές του στάλες με φιλιά.
Στο μυαλό του ήρθαν αστραπιαία οι υπογραμμισμένοι στίχοι του Ελύτη
Ακουστά σε έχουν τα κύματα πως χαϊδεύεις πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το τι και το ε
Δεν χρειάστηκε την παραμικρή πρόσθετη στιγμή για να καταλάβει. Τα βιβλία όντως μιλούν, αρκεί να διαθέτει κανείς την μαγική ιδιότητα να τα αφουγκραστεί και να τα ερμηνεύσει. Χαμογέλασε σαν διαπίστωσε πως η ψηλή σκιά, ήταν ο τρόπος που είχε επιλέξει η αγάπη, για να τον επισκέπτεται. Πως εκείνη του έπαιξε αυτό το αινιγματικό παιχνίδι με το ποιητικό σύγγραμμα, για του υποδείξει την πραγματική αγαπημένη.
«Είμαι εσύ και είσαι εγώ, μονάκριβή μου». Έκλεισε το πρόσωπό της στις χούφτες του και επισκέφτηκε την σχισμή των χειλιών της.
Ένα ζεστό αεράκι, τύλιξε τα σώματά τους. Το σύμπαν ευλόγησε την στιγμή. Η σκιά στροβιλίστηκε γύρω τους, μύρωσε την ένωσή τους και έφυγε ικανοποιημένη. Έπρεπε να διαρρήξει και άλλα σφαλιστά παράθυρα, να δώσει το κωδικοποιημένο μήνυμά της. Ήξερε εκ των πραγμάτων πως δεν θα είχαν όλες οι αποστολές της το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τουναντίον μάλιστα, ποτέ όμως δεν θα κατέθετε τα όπλα, θα ενέμενε στην αιτία της δημιουργίας της. Σε όλους τους ανθρώπους δίνει την ευκαιρία να αρπάξουν το πολυτιμότερο συναίσθημα και να το μεταλάβουν από το χέρι της.
Την είδε που ξεμάκραινε. Την ευχαρίστησε με νεύμα ευγνωμοσύνης και ψέλλισε με πάθος αυτή την φορά, τις λέξεις από το μονόγραμμα…

Λογοτεχνικό Βιογραφικό της Έλσας Μαγγανάρη

Γεννήθηκα στην Νάουσα 39 χρόνια πριν, μια μέρα που σηματοδότησε και την πρώτη ανάσα της ψυχής μου σε τούτο τον κόσμο. Απ’ όσο θυμάμαι έγραφα από πάντα, δίχως να συνειδητοποιώ όμως την έννοια της προσωπικής μου εξομολόγησης και την αξία των γραπτών μου. Μέχρι που πριν από δύο χρόνια οι πρώην συνάδελφοι μου με έπεισαν πως αυτό το άγνωστο λέγεται ταλέντο που πρέπει να αξιοποιηθεί. Έτσι έμεινα σκυφτή σε μια σελίδα και πήραν οι σκέψεις μου πνοή γεννώντας αυθόρμητα ένα μυθιστόρημα. Το σύγγραμμα μου ‘ Επαίτες Ονείρων’ αντικατοπτρίζει την έννοια του πραγματικού και την σημειολογία της αγάπης. Ο ρομαντικός αποκρυφισμός μου πηγάζει μέσα από ιστορίες.

Οι στόχοι μου είναι λίγοι μα συγκεκριμένοι και τόσο δυνατοί που γίνονται χείμαρρος σαν έρχομαι σε επαφή με το μελάνι και το χαρτί. Ευελπιστώ να γράφω μέχρι να σιγήσει η φωνή μου. Οφείλω να εκπροσωπώ την λογοτεχνία, γιατί αποτελεί μια εσωτερική μου ανάγκη η οποία λογίζεται ως αξία ανεκτίμητη και διαχρονική.

Τρόποι επικοινωνίας με την συγγραφέα: https://www.facebook.com/elsa.maganari

Για να συμμετέχετε και εσείς σε μια λογοτεχνική συνεργασία μας ,-με διήγημα ή ποίημα-, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με προσωπικό μήνυμα στο www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

Επιμέλεια κειμένου

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε και ζει στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Δραστηριοποιείται ως συγγραφέας, ποιητής, αξιολογητής και λογοτεχνικός επιμελητής μυθιστορημάτων, ομιλητής σε παρουσιάσεις βιβλίων, καθώς και ως αρθρογράφος σε πολιτιστικές ιστοσελίδες. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κι έργα του συμμετέχουν σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης. "Το Αγκάθινο Στέμμα" από τις εκδόσεις ΕΞΗ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Τρόπος επικοινωνίας: www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Γοητευμένη από τούτο το ταξίδι Θεόφιλε και Ελσα. Δεν είναι μονο οτι αγγίξατε ένα αγαπημένο για μένα έργο, το Μονόγραμμα, που κάθε του φράση κουδουνίζει στην ψυχή μου…αλλά είναι η εξέλιξη αυτής της ιστορίας…οι πανέμορφες λυρικές περιγραφές…η ποίηση που αναδυόταν σε ένα διήγημα…που συνθέσαν μια έντονη ιστορία…από εκείνες που μας λένε τα βιβλία και εμείς ασυνείδητα ακολουθούμε. …αρκεί να μπορούμε να ακούμε..να διαισθανόμαστε..

    τα συγχαρητήριά μου!

    Απάντηση
  2. Θεόφιλος Γιαννόπουλος

    Ευχαριστούμε Μάχη για όλη την θετική σου ενέργεια, πραγματικά τα λόγια σου μας γεμίζουν δύναμη 🙂 Κάθε επιτυχία στο έργο σου ευχομαι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!