Να περάσεις λες από το μπλόκο

και να τρέξεις επιτέλους ελεύθερος.

Να συντρίψεις την παγίδα,

που σου έστησαν από παιδί.

Από τα σπάργανα ακόμα σε μια φυλακή

να κάνεις μόνο ότι σου λένε οι άλλοι

να μην ρωτάς και πολλά

να υπακούς σιωπηλά

να μιλάς λίγο ή και καθόλου

η σιωπή είναι χρυσός

το λέει κάποιο απόφθεγμα ή μια παροιμία δεν θυμάμαι.

Χρυσή και η φυλακή σου να είναι το μάντρωμα κομψό

να είσαι φρόνιμος και όλοι θα σε αγαπούν

όλοι θα σε θαυμάζουν σαν ένα άγαλμα ή σαν αξιοθέατο του τσίρκου

και αν ραγίσεις ή αν ξεφτίσεις

σε ένα κάλαθο αχρήστων θα βρεθείς

ασήμαντο  πιόνι πια για το παιχνίδι

κι όσο υπάρχει το καλούπι

κι άλλοι  μες στη σκλαβιά θα γεννηθούν

κι ύστερα κι άλλοι κι ύστερα κι άλλοι

και θα πνιγούν μες στη σιωπή,

που είναι χρυσή τόσο χρυσή

για να μας θαμπώνει όλο και πιο πολύ

και η σκέψη να σαλεύει

να ψάχνει απεγνωσμένα μια στιγμή

για να ανασάνει το μυαλό

να μην χαθείς εσύ να μην χαθώ κι εγώ.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!