bridge-sunset-sea

Ώρα έξι και μισή. Μ' άγγιξε ετούτο το γλυκοχάραμα το φως του αυγερινού. Ήρθε και τυλίχτηκε γύρω μου, με κράτησε σφιχτά, περπάτησε στη ψυχή μου. Προσπάθησα να φανταστώ τη μορφή του, να με νανουρίζει στην αγκαλιά του, να με παίρνει απ' το χέρι και να με ταξιδεύει σε αυλές μ' ολάνθιστα λουλούδια.

Μα πώς να το κρατήσει μια ψυχή; Πάλεψε να το εγκαταστήσει στο θρόνο της. Προσπάθησε να το αλυσοδέσει, μα φύσηξε δυνατά τ' αγέρι και το φυλάκισε στα σκοτάδια της νύχτας. Δε σε χρειάζονται τα νυχτοπούλια, έλα κοντά μου, του φώναξε απελπισμένη.

Μη φοβάσαι, πέθανε τ' αγέρι. Μάζεψε τα κομμάτια από τα όνειρά σου κι άναψε φωτιά να ζεσταθείς. Σε λίγο, με τις ηλιαχτίδες του πρωινού θα σου στείλω τριαντάφυλλα, ν' αναστηθείς με τ' άρωμά τους, να ονειρεύεσαι για πάντα την άνοιξη…

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!