Λένε, πως τα ακριβά αρώματα τα βρίσκει κανείς σε μικρά μπουκάλια κι έχουν δίκιο! Μόνο που στην περίπτωσή μας δε θα κάνουμε λόγο για άρωμα από εκείνα που ευφραίνουν την όσφρηση αλλά από εκείνα που αγάλλουν την ψυχή και το πνεύμα. Ο Ίναχος του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου ανήκει σ’ αυτήν ακριβώς την κατηγορία, ένα εξαίσιο θεατρικό έργο, το οποίο μπορεί θαυμάσια να διαβαστεί ως ένα λογοτεχνικό κείμενο, κλεισμένο με περισσή αγάπη και τέχνη σε ένα βιβλίο από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ μόλις πενήντα σελίδων!

Αν διερευνήσει κανείς τη θεατρική παραγωγή που απευθύνεται σε παιδιά, θα διαπιστώσει πως τα τελευταία χρόνια ελάχιστες είναι εκείνες οι παραγωγές που τελικά σέβονται αυτό που υπηρετούν. Τούτο το θεατρικό όμως του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου έρχεται να δείξει (κι όχι να υποδείξει με όρους υπεροψίας) πως στο θεατρικό σανίδι μπορούν να υπάρξουν πραγματικά έργα τέχνης, τα οποία απευθύνονται όχι μόνο στο θυμικό των παιδιών αλλά κι όλων εκείνων που αισθάνονται λιγότερο… ενήλικες! Ο Ίναχος είναι ένα μικρό ποτάμι, γιος του Ωκεανού, ο οποίος ζει κυριολεκτικά το χρόνο που περνά, βλέπει τις εποχές (όχι του χρόνου αλλά της ιστορίας) να κυλούν, μιλά με γλώσσα δωρική και λιτή για κάθε λαό και για κάθε ιστορική περίοδο που βίωσε, αναδεικνύει την ιστορία της Ελλάδας μέσα από τη γρήγορη πλοκή του και τους ευφυέστατους στίχους που στέκονται ως σπονδυλική στήλη στο έργο μεταφέροντας αισθήσεις αλλά κι αισθήματα. Τι είναι αυτό το βιβλίο, τι είναι αυτό το θεατρικό; Αν κάποιος μας έθετε τούτο το ερώτημα κι απαιτούσε να απαντήσουμε με λίγες λέξεις, θα λέγαμε, και δεν είναι υπερβολή αυτό, πως είναι ό,τι απομένει ως πολύτιμο καταστάλαγμα αν στύψει κανείς την ιστορία του τόπου μας και την αποθέσει με ευλάβεια σε ένα κρυστάλλινο ποτήρι ώστε να την κατανοήσει το μικρό παιδί αλλά κι ο ενήλικας να μην ξεχάσει…

Από τον Ποσειδώνα και την Ήρα μέχρι το σήμερα και τις ανάσες μας που είναι δηλητηριασμένες από το καυσαέριο, το ταξίδι στο χρόνο γίνεται σβέλτα αλλά στοχευμένα, οι εναλλασσόμενες σκηνές έχουν τη συνοχή αλλά και τη γρηγοράδα του ποταμού που ‘πάντα ρει’ και που ποτέ ‘δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης’! Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος δεν χρησιμοποιεί απλώς ως όχημα έναν ποταμό για να μιλήσει για την ιστορία του, είναι η ίδια του η ιστορία ποταμός που χύνεται μέσα στην ιστορική εξέλιξη και τη ζωντανεύει μπροστά τα μάτια του αναγνώστη ή του θεατή του.

Δεν είναι, ούτε ποτέ θα είναι στις προθέσεις μας να κάνουμε συστάσεις. Όμως, τούτη τη φορά κι έχοντας κυριολεκτικά περιπλανηθεί μέσα στον όμορφο παιδικό κόσμο του Ίναχου, δεν μπορούμε παρά να απευθυνθούμε όχι μόνο στους ανθρώπους του θεάτρου αλλά κυρίως στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς για να σκύψουν και να ρίξουν τη σοβαρή ματιά τους σ’ αυτό το δημιούργημα, σ’ αυτό το εξαίσιο θεατρικό έργο και γιατί όχι, να το ζωντανέψουν στο σχολείο τους με τους πρωταγωνιστές όχι μόνο τα παιδιά επί σκηνής αλλά όλα τα παιδιά και τους μαθητές και κάτω από αυτή!