Υπάρχει η Μεγάλη Ιστορία και η μικρή ιστορία. Η ιστορία των απλών καθημερινών ανθρώπων του Χάρη Παπανικολάου και της Ρόζα Καλογεροπούλου που βρέθηκαν στη δίνη των μεγάλων γεγονότων στην Ελλάδα στις αρχές του 20^ου αιώνα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο με ζωές παρασυρμένες από τα γεγονότα, ρημαγμένες από τη διχόνοια και το μίσος των πολιτικών που έσπειραν εκείνα στις ψυχές, όνειρα που τα τσαλαπάτησαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι, ο Εθνικός Διχασμός και ο Εμφύλιος. Ένα είδος πολέμου αδελφοκτόνου ήταν κι ο Διχασμός που είχε επηρεάσει τη ζωή της Ρόζας και του Χάρη. Εκείνο που τελικά ώθησε να χωρίσει το ερωτευμένο ζευγάρι ήταν η διχόνοια της πατρίδας -Κωνσταντινικοί και Βενιζελικοί- και όχι οι άνθρωποι.

Ο Χάρης, ο φτωχός γιατρός, ο νεαρός Μακεδόνας που έκανε το καθήκον του στην σκλαβωμένη του πατρίδα. Ένας άνθρωπος που πολέμησε για την Μακεδονία και έγινε ήρωας πολέμου.

Η Ρόζα μια πανέμορφη κοκκινομάλλα και πλούσια γυναίκα, μια μοναδική γυναίκα, μια γυναίκα με φλογερή ψυχή, η οποία είχε τολμήσει να ονειρευτεί, να πάρει θέση σε γεγονότα δραματικά ενάντια στην ίδια την οικογένειά της κι είχε το σθένος να συντρέξει την πατρίδα της σ’ έναν σκληρό πόλεμο. Κι όταν της έπαιξαν οι δικοί της ένα άσχημο παιχνίδι, εκείνη αντί να παραιτηθεί,  διεκδίκησε το δικαίωμά της να ζήσει στο πλάι του άντρα που είχε αγαπήσει, κόντρα σε όλες τις ηθικές αξίες της εποχής της, τα επικρατούντα έθιμα της κλειστής της κοινωνίας, και είχε την δύναμη να απαρνηθεί τα προνόμια της κοινωνικής της θέσης. Για όλα αυτά είχε πληρώσει η Ρόζα σκληρό τίμημα με κυριότερο την αποξένωσή της απ’ τον ίδιο της τον γιο που αντί να περηφανεύεται που είχε μια τέτοια γυναίκα για μητέρα, της είχε συμπεριφερθεί τόσο σκληρά και μάλιστα μια μέρα την άφησε να στέκει «στήλη άλατος σαν τη γυναίκα του Λωτ».

Όσο δύσκολα κι αν ήταν τα χρόνια της Ρόζας δεν λαχτάρησε τον θάνατο, επειδή σεβόταν τη ζωή. Μια ζωή ταραχώδη και γενναία, που είχε περάσει από σαράντα κύματα κι είχε αντέξει. Κάποιοι της κλέψανε τη ζωή.

Τι γυναίκα! Πόση δύναμη ψυχική θα έπρεπε να διαθέτει κανείς για να διεκδικήσει κόντρα σε όλους και σε όλα, κόντρα ακόμη και στις επιταγές της Ιστορίας , όσα πίστευε ότι δικαιούνταν, μόλο που η κοινωνία τότε και οι νόμοι δεν αναγνώριζαν τέτοια δικαιώματα στις γυναίκες!

Δεν την πτόησαν την Ρόζα ούτε τα κουτσομπολιά, που άλλοτε την φώναζαν η αγαπητικιά του Τουρκομερίτη και μετά την αποκαλούσαν η αγαπητικιά του γιατρού!!

Είχε δικαίωμα μια γυναίκα να βάζει πρώτα τον εαυτό της  ή έπρεπε να παραβλέψει τα δικά της θέλω;

Ποιος όριζε, εντέλει, τι είναι καλό και τι κακό; Η συνείδησή μας; Η κοινωνία;  Η θρησκεία;

Πότε η λογική είχε κερδίσει τον έρωτα;

Το μυθιστόρημα «Η Αγαπητικιά» της  Σοφίας Θεοδωρίδου είναι μια στιγμή, πολλές στιγμές,  αναγνωστικής απόλαυσης. Η Σοφία Θεοδωρίδου γνωρίζει καλά και από συνεχείς ανατροπές στην αφηγηματική ροή και από ένταση και από πυκνότητα και από εφευρετικότητα και από υπαινικτική διέγερση.

Διαβάστε το.

_

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

___

Η ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ κατάγεται από την Αλμωπία, μια μικρή επαρχία του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Λατρεύει τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, και πιστεύει πως η αγάπη της για την τελευταία την οδήγησε τελικά στη συγγραφή. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά εννέα μυθιστορήματά της.