Και να ‘μαι όρθια μπροστά στη βιβλιοθήκη να χαζεύω τα αδιάβαστά μου, προσπαθώντας να επιλέξω ποιο θα είναι το επόμενο ταξίδι μου. Το βλέμμα πέφτει σε ένα εξώφυλλο πολύχρωμο και χαρούμενο και έναν τίτλο σωστό σιδηρόδρομο. Το κοιτώ από μακριά κάποια δευτερόλεπτα, θέλοντας να νιώσω την αύρα του και χωρίς να σπαταλήσω περισσότερο χρόνο, απλώνω το χέρι. Κι έτσι, ξεκίνησαν όλα.

Με συντροφιά την τριανταοκτάχρονη Καμίγ, έφτιαξα τη βαλίτσα μου και μπήκα στο τρένο που θα μας οδηγούσε στη χώρα όπου όλα είναι δυνατά. Εκεί όπου μπορείς να βρεις την προσωπική και επαγγελματική ευτυχία, την πνευματική ηρεμία, τη χαρά των παιδικών σου χρόνων, τη δύναμη της δημιουργικότητας και την ολοκλήρωση μέσα από αυτήν. Περάσαμε βουνά, λαγκάδια, ταξιδέψαμε πλάι σε ποτάμια και τέλος είδαμε το ξέφωτο, μαζί.

Για την Καμίγ ήταν η δεύτερη φορά που έκανε αυτό το ταξίδι. Την πρώτη, σύντροφο και συνοδοιπόρο της είχε τον «ρουτινολόγο» της, τον Κλοντ, ο οποίος την οδήγησε στο ξέφωτο, και εκεί η Καμίγ ανακάλυψε ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ευτυχισμένη, δημιουργική, ολοκληρωμένη. Και τότε, χωρίς δισταγμό, προσπάθησε να ξαναβρεί τον κόσμο στον οποίο ανήκε, ακολουθώντας τον πρωτότυπο τρόπο του Κλοντ προς την επίτευξη του στόχου. Μέσα από πλούσιες σε νοήματα εμπειρίες, βήμα βήμα, κατάφερε να αλλάξει και την ίδια και τον τρόπο που οι γύρω της την αντιμετώπιζαν μέχρι τότε.

Με τον ίδιο τρόπο και εγώ, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, μπόρεσα να κατανοήσω τα όσα με ενοχλούν στην καθημερινότητά μου και να βρω εναλλακτικούς τρόπους να αντιμετωπίσω τις φοβίες μου, την εικόνα που βγάζω στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μου, να εντοπίσω τα πραγματικά «θέλω» μου και το πόσο απέχω από αυτά. Ανακάλυψα – για ακόμα μια φορά – τα σημαντικά της ζωής, την άλλη πλευρά του νομίσματος και το πόσο εύκολα το αρνητικό μπορεί να επισκιάσει το θετικό στη ζωή μας. Μα πάνω απ’ όλα αναρωτήθηκα γιατί αφού εγώ είμαι στο τιμόνι της ζωής μου, έχω αφήσει τον αυτόματο πιλότο να οδηγεί το βαγόνι μου.

Η Raphaëlle Giordano μέσα από ένα μυθιστόρημα αυτογνωσίας μας δείχνει με το δάχτυλο το μονοπάτι που θα έπρεπε όλοι να ακολουθήσουμε. Φτιάχνοντας έναν κόσμο, θαρρείς μέσα σε τσιχλόφουσκα, μιλά για τα πιο σημαντικά, αλλά συνάμα αυτονόητα πράγματα της ανθρώπινης ζωής που η σύγχρονη κοινωνία έχει διαστρεβλώσει. Με έναν διάχυτο ρομαντισμό μας εκπαιδεύει για το πώς θα έπρεπε ο καθένας από εμάς να βλέπει τη ζωή του και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης εν γένει.

Μην σας παραξενέψει ο απλοϊκός τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας κάνει μαθήματα αυτογνωσίας. Εστιάστε στο μήνυμα και θα ανακαλύψετε έναν νέο εαυτό… Στην πραγματικότητα τον κρυμμένο σας εαυτό.

_

γράφει η Μαρία Βασιλειάδου