Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει διαβάσει Τομ Ρόμπινς και να μην έχει γελάσει έστω μία φορά εξερευνώντας τις ιστορίες του.

Πώς να φτιάξετε μια γευστική σαλάτα Τομ Ρόμπινς.

Για αρχή κάντε χώρο στο πάγκο της κουζίνας σας, και στο κέντρο τοποθετήστε ένα μπολ βαθύ, γυάλινο κατά προτίμηση, κάντε χώρο γύρω από το μπολ και απλώστε τα υλικά. Με αυτό τον τρόπο τα υλικά που πρόκειται να βάλουμε στην σαλάτα μας, θα πάρουν υγρασία, θα σταθεροποιηθούν στο περιβάλλον και στην αντίληψη μας. Πριν μπουν τα βασικά υλικά βάλτε μέλι, να βοηθήσει να δέσουν τα υλικά και το χρυσαφένιο χρώμα να δώσει μια εσάνς γκρουτέ, βάλτε μια ουγιά ή δύο καλύτερα από την υπερβολή του Κάφκα, (κρέας) εκείνο το κομμάτι το τρυφερό του Κ., εκεί που το όνειρο αναμιγνύεται με την πραγματικότητα, και περιμένετε λίγα λεπτά το κρέας να κάτσει. Τώρα προσθέστε λίγο θρασύτητα και ρεαλισμό από τα νεανικά χρόνια του μπουκόφσκι (αβοκάντο) για να κριτσανίζει κάθε μπουκιά που τρώτε, λίγο φιλοσοφία του osho και ποίηση του Ομάρ Καγιάμ, (ραπανάκι-καρότο) υλικά που φυτρώνουν κάτω από το έδαφος, γόνιμα και χρήσιμα για την καλή λειτουργία του εγκεφάλου και ανακατέψτε. Αλάτι και πιπέρι να δυναμώσει η γεύση και έχουμε μια νόστιμη σαλάτα. Την σαλάτα Τομ Ρόμπινς

Τώρα κοιτάξτε από το πλάι το μπολ, ναι δείτε λίγο πιο πλάγια, κάτω, να πως τα υλικά αν και ασύνδετα μεταξύ τους δένουν αρμονικά.

Το βιβλίο σε κρατάει από την πρώτη σελίδα, μπορώ να πω ότι απορροφήθηκα από την ανάγνωση του βιβλίου, αρκετές φορές να περνάνε ώρες και εγώ το μόνο που έκανα είναι να γυρίζω τις σελίδες, να αφήνομαι στην ιστορία. Η αφήγηση σε σαγηνεύει και σε πλανεύει παράλληλα, η ροή του βιβλίου έτσι όπως είναι φτιαγμένη, σου κρατά την ανάσα και σε ανακουφίζει σχεδόν την ίδια στιγμή. Με ήρωες συνοδοιπόρους σου τον/την φιλοσοφημένος/η κονσέρβα φασόλια, τον τσαμπουκαλή ντέρτι σοκ και την ευαίσθητη σπουν θα προσπαθήσεις να τους βοηθήσεις να επιτύχουν τον στόχο τους, θα απορροφηθείς κατά κάποιο τρόπο στο να βρουν ότι ψάχνουν. Θα απολαύσεις τις περιπέτειες, τις καθημερινές, που συμβαίνουν στο αραβοεβραίικο ρεστοράν απέναντι από το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών στην Αμερική, θα συγκλονιστείς από το τι δεν σου είναι φανερό. Και κάπου, εκφάνσεις της καθημερινότητας μας, είναι μέρος, κάπου στο δωμάτιο με την ταπετσαρία της λυκομάνας

Δεν έχω τελειώσει ακόμα το βιβλίο. Μου μένει ακόμα το τελευταίο κεφάλαιο. Οι ήρωες, τους αποχαιρετώ σιγά-σιγά, το φως ή η νύχτα έρχονται. Το μεγάλο φινάλε το νοιώθεις πλησιάζει, τα κύμβαλα παίζουν, σιγανά και υπομονετικά πριν το τυμπάνι κρούσει, πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού, δίνοντας την έναρξη του κονσέρτου της συμφωνικής ορχήστρας της Βιέννης.

_

γράφει ο Σπύρος Αναστασόπουλος

–