γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

“Στο Ηφαίστειο” της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, δεν υπάρχουν απίθανα..μόνο αφάνταστα.

Από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, και την σειρά “Μικρές ιστορίες για τον κόσμο”, κυκλοφορεί από τον Δεκέμβρη του 2017, το βιβλίο της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, “Στο Ηφαίστειο”.

Σε σχεδόν σαράντα σελίδες και με την εξπρεσιονιστική εικονογράφηση της Μαρίας Μπαχά να δίνει μορφή στην ιστορία και χαρακτήρα στην εικόνα του βιβλίου, το ηφαίστειο της Νισύρου συνεπαίρνει την ηρωίδα σε ένα ταξίδι αισθήσεων και παραισθήσεων.

Πλάσματα παράξενα, υβρίδια ανθρώπων και ζώων, κράματα πνευμάτων και ξωτικών φανερώνονται στα μάτια ενός κοριτσιού, κοντά στα δώδεκα. Οι αναπάντεχες συναντήσεις είναι άλλοτε μυστηριώδεις και τρομακτικές, άλλοτε παιγνιώδεις και σουρεαλιστικές ενώ κάποτε υπαινίσσονται φευγαλέα , μια αδέξια αισθησιακή και πρώιμη ερωτική έκφραση.

Όλα τα γεγονότα και οι σκέψεις πηγάζουν από την ύπαρξη του ηφαιστείου. Το ηφαίστειο φαίνεται να είναι παντοδύναμο. Εξουσιάζει την πλάση γύρω του και όλοι το φοβούνται και το σέβονται. Ένα τόσο εξωτικό και ασυνήθιστο φυσικό φαινόμενο προκαλεί το ανθρώπινο ενδιαφέρον. Οι κάτοικοι της Νισύρου ονομάτισαν τους κρατήρες, μεγάλος Στέφανος, μικρός Στέφανος, Αλέξανδρος, Πολυβώτης.

Οι μύθοι και οι δοξασίες είναι ένας τρόπος εκλογίκευσης του ανεξήγητου, για τους απλούς ανθρώπους, φαινομένου. Τα παιδιά εισπράττουν τις λαογραφικές αυτές προσεγγίσεις με έκπληξη. Είναι το ζωντανό παραμύθι τους. Τα αερικά κυνηγούν την νεαρή πρωταγωνίστρια αλλά τα κυνηγά και εκείνη. Την τρομάζουν αλλά δεν παύει να αποζητά την περιπέτεια μαζί τους. Η παιδικότητα και η αφέλεια προβάλλεται και αντιδιαστέλλεται στις υπερρεαλιστικές εικόνες των εξωπραγματικών πλασμάτων, δίνοντας μια χροιά τρόμου και αγωνίας στην ιστορία.

Η ιστορία εκπέμπει χρώματα, εικόνες και μυρωδιές σε ένα ταξίδι αισθήσεων. Μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα καλοκαίρι της παιδικής του ηλικίας λίγο πριν την εφηβεία. Εκεί που η αγνή ματιά, σαν μεγεθυντικός φακός, δημιουργεί έναν κόσμο έντονων και δυνατών συγκινήσεων. Εκεί που τέμνεται ο αυθορμητισμός με την βαριά λογική της ωρίμανσης, στο μεταίχμιο του συναισθηματικού και νοητικού προβιβασμού.

Σε αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή και υπό την σκιά ενός τεράστιου ηφαιστείου, η ιστορία ξετυλίγεται με λυρικές τεχνικές και ποιητική διάθεση, απευθυνόμενη σε νεαρές και μεγαλύτερης ηλικίας καρδιές, οι οποίες θα ξεσηκωθούν για λίγο, βγαίνοντας απο την καθημερινότητα, από τον βροντερό χτύπο του παιχνιδιάρη Στέφανου.