Το νέο αγαπημένο παιχνίδι της Σοφίας είναι ένα σπιρτόκουτο. Μόνο που δεν κρύβει εκεί μέσα ζωύφια ή αντικείμενα, όπως ο αδερφός της ο Άρης αλλά πράγματα, ιδέες και συναισθήματα ευχάριστα μα και δυσάρεστα. Τις σταγόνες από τη θάλασσα, τη γεύση της φράουλας, τα δάκρυά της, τη ζήλεια της, όλα τα χωράει το μαγικό αυτό σπιρτόκουτο. Μια μέρα όμως το σπιρτόκουτο έκλεισε για πάντα! Μα τι συνέβη; Γιατί και πώς σφραγίστηκε;

Η Δέσποινα Λιαράκου έγραψε ένα υπέροχο αλληγορικό παραμύθι μέσα από το οποίο δείχνει με υποδειγματικό τρόπο πόσο άσχημο είναι να κρατάμε πράγματα μέσα μας και πόσο χρήσιμο είναι να μοιραζόμαστε κάθε μας συναίσθημα με φίλους και γνωστούς. Στην αρχή παρακολουθούσα τη Σοφία να γεμίζει το σπιρτόκουτό της με διάφορα χωρίς να συνειδητοποιώ πως αυτό που κάνει δεν είναι παιχνίδι κι όταν το κουτάκι δεν ξανάνοιγε προσπαθούσα κι εγώ μαζί με την ηρωίδα να καταλάβω τι συνέβη. Έτσι και στην πραγματική ζωή: κάνουμε διάφορες πράξεις χωρίς να σκεφτόμαστε το μετά κι όταν όλα αυτά συσσωρευτούν στρέφονται εναντίον μας κι αναρωτιόμαστε το γιατί. Ιδού λοιπόν η λύση, απλή και ταυτόχρονα χρήσιμη: μοιρασιά, δοτικότητα, φιλία, εξομολόγηση, αγάπη!

Η εικονογράφηση της Γιώτας Κοκκόση είναι γεμάτη χρώματα και ενδιαφέρουσες οπτικές γωνίες. Μου άρεσε πολύ η απεικόνιση του σπιρτόκουτου και πόσο έξυπνα τοποθετήθηκε η μικρή Σοφία μέσα σε αυτό για το εξώφυλλο του βιβλίου! Το αφαιρετικό, σχεδόν ανύπαρκτο φόντο, βοηθάει το βλέμμα των μικρών αναγνωστών να εστιάσει στη Σοφία και στον αδερφό της, στον μικρόκοσμό τους, στον χώρο και στην καθημερινότητά τους. Τα συναισθήματα που συγκεντρώνει η μικρή ηρωίδα στο σπιρτόκουτο και ο τρόπος με τον οποίο αυτά απελευθερώνονται όταν έρχεται η στιγμή αποτυπώνονται με σουρεαλιστικό, πολύχρωμο τρόπο, δημιουργώντας ένα πανέμορφο σύμπαν που θα παρασύρει μικρούς και μεγάλους στις βασικές ιδέες του παραμυθιού.