Το μπλε σαραβαλιασμένο λεωφορείο με πήγαινε όπως κάθε μέρα στην βαρετή μου εργασία. Από τα βρώμικα, θαμπά τζάμια χάζευα τα αυτοκίνητα, τους περαστικούς και τα γκράφιτι στους τοίχους της πόλης μου. Ξαφνικά, έπεσε το βλέμμα μου σε ένα καινούργιο γκράφιτι, και σαν να κόλλησε εκεί, προσπάθησε να απορροφήσει όλη την ομορφιά και το βάθος του. Παρίστανε την σκηνή ενός γλεντιού, με τραπέζια γεμάτα πιοτά, μουσικούς με όργανα στα χέρια να ψυχαγωγούν τους καλεσμένους, που χορεύοντας, τραγουδούσαν.

Μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το γκράφιτι, που όταν τελείωσα το ωράριο μου, αποφάσισα να γυρίσω με τα πόδια, αν και κουρασμένος. Όταν το ξαναείδα απέναντι μου, ευχήθηκα με όλη μου την δύναμη να γίνω και εγώ μέρος αυτού του γλεντιού και όχι μιας ανιαρής πόλης με τους γκρίζους, μουντούς τοίχους να την περικυκλώνουν όπως τα τείχη περικυκλώνουν τα κάστρα.

Καθόσον περιεργαζόμουν την σκηνή, παρατήρησα κάτι που δεν είχα προλάβει να δω όσο το περιεργαζόμουν από το λεωφορείο. Ήταν μια μικρή πόρτα, ίσα ίσα στο ύψος μου, με ένα πόμολο, το οποίο όμως προεξείχε, σαν να με καλούσε να το γυρίσω. Αντιστάθηκα για λίγο στον πειρασμό, φοβούμενος την τυχόν   αναστάτωση που αυτό το ασυνήθιστο γεγονός θα προκαλούσε στην μονότονη αλλά ασφαλή ζωή μου. Αλλά δεν κράτησε για πάνω από ένα λεπτό, μιας και η λαχτάρα μου να ξεφύγω από αυτόν τον μονόδρομο που με οδηγούσε με σιγουριά σε αδιέξοδο, ήταν μεγαλύτερη από τις επιφυλάξεις μου.

Καθώς γύριζα το πόμολο αυτής της φανταστικής πόρτας, διαπίστωσα έκπληκτος πως η πόρτα ήταν ολότελα πραγματική, με τους καλολαδωμένους μεντεσέδες της. Την άνοιξα και μπήκα.

Το άλλο πρωί οι περαστικοί ανακάλυψαν μια καινούργια φιγούρα στο γκράφιτι, καθισμένη σε ένα από τα τραπέζια να γλεντάει σαν ένας ακόμη καλεσμένος, ενώ καμιά πόρτα δεν υπήρχε για τα δικά τους μάτια.

_

γράφει ο Αδαμάντιος Τσακαλούδης