–

γράφει η Αλεξάνδρα Παυλίδη

–

Η συλλογή διηγημάτων “Άδεια φωλιά” της Νίκης Μπλούτη – Καράτζαλη από τις εκδόσεις Φίλντισι, ήρθε στα χέρια μου πριν λίγους μήνες. Είναι η δεύτερη συλλογή διηγημάτων, της ιδίας, μετά “Το κίτρινο δάνειο” από τις εκδόσεις Όστρια, που διαβάζω.

38 διηγήματα τα οποία φωτίζουν στιγμιαία καθημερινές σκέψεις και συμβάντα. Ρεαλιστικές καταστάσεις, οικεία περιβάλλοντα, γνώριμοι χαρακτήρες με μια γραφή που ρέει αβίαστα, σε ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί.  Η οικονομική δυσχέρεια, ο έρωτας, η οικογένεια, η ανεργία, η μοναξιά, η αρρώστια, η απογοήτευση, η παραίτηση και η ανθρώπινη βούληση κόντρα στην αήττητη μοίρα αποτελούν ξεχωριστά κάθε ένα τους μια ιστορία.

Μικρές ιστορίες, κομμάτια μεγαλύτερων, κάποια από τις οποίες ΄σίγουρα θα σου θυμίσουν την δική σου περίπτωση. 38 μικρά καθρεφτάκια, με εξώφυλλο ένα παιδί που δεν χρειάζεται πια τις βοηθητικές ρόδες και φεύγει μακριά σου, σε επιμέλεια της Χαράς Καράτζαλη. Χαίρεσαι και λυπάσαι ταυτόχρονα. Γλυκόπικρο, όπως η πραγματική ζωή και όπως θα είναι η επίγευση όταν χορτάσεις το βιβλίο της Νίκης Μπλούτη-Καράτζαλη.

Η συγγραφέας δίνει μια νέα διάσταση στην πραγματικότητα, απέχει από φαντασίες και μακρυγορίες, με ύφος άμεσο και δυνατό, λόγο σφιχτά δομημένο και άρτιο, καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται δίπλα του και του μιλά σε πρώτο πρόσωπο, σαν φίλη που την γνωρίζεις εδώ και χρόνια.

Η “Άδεια φωλιά” φαίνεται να είναι ιδανική συντροφιά μαζί με έναν καφέ και στην προκειμένη περίπτωση λόγω Αυγούστου, δεν θα δίσταζα να πρότεινα την ανάγνωσή του, στην παραλία. Εξάλλου, έρχονται στιγμές που δεν χρειάζεσαι να δραπετεύσεις από την πραγματικότητα αλλά να εμπνευστείς από εκείνη,  σελίδα 197:

“Και έρχονται κι εκείνες οι στιγμές, οι ανύποπτες οι καθημερινές, και εκεί που ξεπλένεις τα πιάτα στο νεροχύτη, οι στίχοι ενός τραγουδιού σου ραγίζουν την καρδιά. …Ακούς το “Λυόμενο” της Χαρούλας Αλεξίου κι αναρωτιέσαι φωναχτά, μες στ’ αναφιλητά σου “Μα για μένα το έγραψαν αυτό;”