Κανονικά θα έπρεπε αυτή η κριτική να χαρακτηρίζει τα άπαντα του Πέτρου Μάρκαρη όμως θα γίνω πιο συγκεκριμένη και θα κρίνω μόνο την πολύ αγαπημένη μου «Άμυνα Ζώνης» η οποία είναι στη κορυφή της προτίμησης μου μαζί με το εξίσου εξαιρετικό «Νυχτερινό δελτίο» καθώς θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα, για τα ελληνικά δεδομένα τουλάχιστον.

Τον Πέτρο Μάρκαρη τον γνώρισα συγγραφικά πριν 3 χρόνια περίπου και από την αρχή με κέρδισε με την αμεσότητα του λόγου του, την απλή και χωρίς περιττές φιοριτούρες γραφή του και φυσικά για όλους τους άψογα σκιαγραφημένους ήρωες του με κορυφαίο ασφαλώς τον μοναδικό αστυνόμο Χαρίτο. Νομίζω πως ο συγκεκριμένος χαρακτήρας θα μείνει στην ιστορία ως από τους πιο cult και πιο αληθινούς λογοτεχνικούς ήρωες που έχουν αναδείξει τα ελληνικά συγγραφικά δρώμενα. Δε νομίζω πως μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να διαβάσει ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Μάρκαρη και να μη λατρέψει τον ήρωα του ακόμα κι αν το βιβλίο δε του αρέσει καθόλου. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να πλάσεις έναν χαρακτήρα, να τον εξελίξεις, να τον δεις να προχωράει στη ζωή και να προσαρμόζεται στις ανάγκες που δημιουργούνται με το πέρασμα των χρόνων και ταυτόχρονα να εξακολουθεί να είναι τόσο συμπαθής και αληθινός όπως ήταν στην αρχή.

Στην «Άμυνα Ζώνης» ο Μάρκαρης ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά τον ήρωα του καθώς από την αρχή πετάει το έγκλημα στην ιστορία του, το οποίο βέβαια δεν είναι παρά η άκρη του νήματος για όλα όσα ακολουθήσουν. Ποιος είναι ο ένοχος και γιατί τα έκανε όλα αυτά; Θα είναι ακόμα μια υπόθεση ρουτίνας ή όχι;

Νομίζω ότι είναι μακράν το πιο ολοκληρωμένο βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη καθώς δε βασίζεται μόνο σε μια πολύ καλή υπόθεση αλλά έχει υφάνει ένα απίστευτο γαϊτανάκι εξελίξεων και γεγονότων που δεν αφήνει τον αναγνώστη να πάρει ανάσα αλλά ούτε και το περιθώριο να σκεφτεί ποιος είναι ο ένοχος. Εκεί που νομίζεις ότι κάτι πάει να αποκαλυφθεί, ένα νέο στοιχείο προκύπτει και αλλάζει όλα τα μέχρι τότε δεδομένα ξαφνιάζοντας σε αλλά και κάνοντας σε να αναρωτηθείς πού θα οδηγήσουν τελικά όλα αυτά.

Θεωρώ ότι γενικά η επιτυχία των βιβλίων του Μάρκαρη δε βασίζεται μόνο στο αστυνομικό μυστήριο αλλά κυρίως στο ότι όλοι του οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που ζουν την ίδια καθημερινότητα που ζούμε όλοι μας-με τη κίνηση στους δρόμους και το άγχος να τα προλάβουμε όλα-που αγωνιούν για τη δουλειά και τον μισθό τους, για το μέλλον των παιδιών τους και ζουν τις μικρές καθημερινές απολαύσεις με χιουμοριστικό και άκρως ρεαλιστικό τρόπο. Το να παρακολουθείς τον Χαρίτο για παράδειγμα να οδηγεί με το μοναδικό Μιραφιόρι του στο κέντρο της Αθήνας, περνώντας από Πανεπιστημίου και Σταδίου μέχρι Κολωνάκι, Παγκράτι και Κυψέλη, σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι δίπλα του ως συνοδηγός και κάνετε αυτές τις διαδρομές παρέα. Όλα αυτά βέβαια πλεγμένα με απίστευτο και αληθινό χιούμορ-υπάρχουν ατάκες που έχουν γράψει ιστορία-και που αποδεικνύουν ότι το καλό αστυνομικό μυθιστόρημα δε χρειάζεται να βασίζεται μόνο στη πλοκή για να θεωρηθεί εξαιρετικό.

Πολλά ακόμα θα μπορούσα να πω αλλά καλύτερα να τα πουν οι υπόλοιποι αναγνώστες των περιπετειών του αστυνόμου μας καθώς διαβάζοντας τον θα μπει σίγουρα στη καρδιά του καθενός. Εύχομαι να συνεχίσει να μας χαρίζει λογοτεχνικές περιπέτειες για πολύ καιρό ακόμα.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου