Σύρτη τραβήξανε οι θεοί, κλείσανε τα αυτιά τους
σκοτάδι άπλωσαν στη γη, άφησαν τη σκιά τους.

Με λασπωμένη τη ψυχή, ρακένδυτος σπουργίτης
είχε τον ήλιο το πρωί, δεν ήταν ερημίτης.

Ναυάγιο είναι της ζωής, τσάκισε το σκαρί του
σέρνει αλυσίδες της ντροπής, μαζί τη φυλακή του.

Σκέψεις ενός αερικού, τύλιξαν το μυαλό του
τα δάκρυα του ουρανού, δε σώσανε το όνειρό του.

Σε συρματόπλεγμα η ψυχή, αιώνια η φυγή του
μέσα στη θλίψη η μοναξιά και συντροφιά η σιωπή του.

Παραληρεί τρικλίζοντας, μιλάει στη μοναξιά του
τρέλα μεθάει το μυαλό, στα αναφιλητά του.

Σαν υπνοβάτης περπατεί, κι η λογική του κλαίει
μόνος φωνάζει ωρύεται, δε ξέρει τι του φταίει.

Οδυνηρό το βήμα του, ανηφοριές ζωσμένος
αγρίεψε και η μορφή, στον πόνο του δεμένος.

Γόπες μαζεύει καταγής, φουμάρει τον καπνό του
μες τη θολούρα του θαρρεί, πως ζει στο σπιτικό του.

Κιτρίνισαν τα φύλλα του, γυμνώθηκε η καρδιά του
κι έτσι γυμνός ακροβατεί, και χάνει τη λαλιά του.

Χαοτική υπόσταση, με απλανές το πνεύμα
πηγή ζωής που ρίχτηκε, στη λάσπη και στο ψέμα.

Βυθίστηκε η ελπίδα του, σκοτάδι γύρω απλώνει
πόρτες κλειδώσανε όνειρα, και το κελί παγώνει.

Ψυχής εικόνες δάκρυσαν, και το κεφάλι γέρνει
το κρύο φίλο έκανε, τη λύτρωση προσμένει.

Πρωί τον βρήκε ο Θεός, την αγκαλιά του ανοίγει
αέρας πάγωσε φωνές, και τη γωνιά του αφήνει.