Άστεγη ζωή

Δημοσίευση: 31.01.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Η πόλη έρμη, τα φώτα γκρίζα. Μια ασάλευτη ματιά όργωνε τους βρόμικους δρόμους, την αλήθεια ζητούσε, μα δεν την ήθελε κανείς.
Έτρεχαν οι καιροί αναμαλλιασμένοι κι ο αέρας έσερνε του φεγγαριού το αίμα.
Στη βιασύνη του χρόνου χόρευε η θλίψη στην παγωνιά. Οι δρόμοι της προσμονής, μαύρες κλωστές κρεμασμένες στ’ αστέρια. Τα λιμάνια στημένες παγίδες, η στεριά χαμένη στον ορίζοντα.
Η ζωή του ξέστρατη πεσμένη στη ματωμένη νύχτα. Κάθε βράδυ έδενε τις πληγές του με την ελπίδα, μα το ξημέρωμα κρύβονταν, δεν ερχόταν ποτέ.
Και μια νύχτα αφέγγαρη στάθηκαν στο παγκάκι του θανάτου επίγειοι δαίμονες και κρύφτηκε το μεγαλείο του στον κάδο των νεκρών.
Περπάτησε τον τελευταίο δρόμο με το κομματιασμένο κορμί του κι έσταξε σπαραχτικές κραυγές η αγκαλιά της νύχτας. Το παγωμένο παγκάκι πρόσμενε τους ήχους των σειρήνων και αναζητούσε την κάθαρση.
Κανείς όμως τάφος δε μπορούσε να φυλακίσει την ψυχή του κι όταν ήρθε η βροχή για να ξεπλύνει την άστεγη ζωή, ξυπόλητη σιγοτραγουδούσε.
Ζωή είναι και θα περάσει…
Και πέρασε…

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. metalkon

    Ποιος ξέρει πως λογαριάζει η ψυχή κάθε φορά που αποφασίζει να επισκεφτεί τον κόσμο της σχετικότητας;

    Απάντηση
    • Ελένη Φλεμετάκη

      Νομίζω κανείς…αν και τα πράγματα είναι διαφορετικά στη θεωρία της σχετικότητας ,όταν το έγραψα δεν έλαβα υπ’όψιν μου τους νόμους της Φυσικής και της κβαντικής φιλοσοφίας….σας ευχαριστώ που το διαβάσατε….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου