Ένα από τα πιο όμορφα παραμύθια για πιο μικρά παιδιά ήδη από 4 ετών, που προωθεί την ενσυναίσθηση και τη σημασία της φιλίας, είναι το «Ένας σκίουρος μια μέρα» της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη από τις εκδόσεις Σαββάλας.

Ένα σκιουράκι μαζεύει βελανίδια και στο δρόμο του συναντάει διάφορους φίλους του οι οποίοι του ζητούν να παίξει μαζί τους, να τους βοηθήσει ή απλά να τους κάνει παρέα. Αυτό όμως τους απαντάει απότομα πως δεν προλαβαίνει γιατί βιάζεται να μαζέψει βελανίδια. Ξαφνικά, το χερούλι από το καρότσι του σπάει και όλα τα βελανίδια πέφτουν κάτω. Αμέσως οι φίλοι του έρχονται να τον βοηθήσουν και μαζεύουν όλοι μαζί τα βελανίδια. Το σκιουράκι τους ζητάει συγγνώμη που τους μίλησε απότομα πριν και όλοι μαζί πάνε να παίξουν.

Μέσα από αυτό το παραμύθι τα παιδιά καταλαβαίνουν τη σημασία της φιλίας και της ανιδιοτελούς αγάπης. Καταλαβαίνουν ότι δεν χρειάζεται να απαντάμε στην άσχημη συμπεριφορά με κάτι άσχημο κι εμείς αλλά να φερόμαστε όμορφα ώστε να παραδειγματιστούν κι οι άλλοι. Η υπέροχη εικονογράφηση με έντονα χρώματα και τα διάφορα ζώα του δάσους που ενθουσιάζουν τα παιδιά, κάνει εύκολα αυτό το βιβλίο ένα από τα αγαπημένα των μικρών μας φίλων.

–

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει ξεκάθαρα επεισόδια, δηλαδή τα παιδιά καταλαβαίνουν μέσα από την εικονογράφηση πολύ εύκολα τι γίνεται στην πλοκή, οπότε είναι ιδανικό για δραστηριότητες αναδιήγησης. Αυτές θα μπορούσαν να είναι μέσα από πλαστικοποιημένες καρτέλες που τα παιδιά θα βάζουν στη σειρά και θα διηγούνται ξανά την ιστορία ή με έναν χάρτη της ιστορίας μας. Ο χάρτης της ιστορίας θα μπορούσε να είναι ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου όπου θα γράφει πάνω τις εξής ερωτήσεις: Ποιοι; Πού; Τι; Θα έχουμε έτοιμες κομμένες εικόνες με τους πρωταγωνιστές μας, το μέρος που διαδραματίζεται η ιστορία μας κι ίσως κι άλλα μέρη για να διαλέξουν τα παιδιά και μεγάλα χαρτιά Α3 ώστε να ζωγραφίσουν τα ίδια τα παιδιά με τη σειρά τα επεισόδια. Στο «ποιοι;» κολλάμε τους πρωταγωνιστές μας, στο «πού;» διαλέγουμε το μέρος της ιστορίας μας που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το δάσος και στο «τι;» αποφασίζουμε τα επεισόδιά μας και χωριζόμαστε σε ομάδες για να τα ζωγραφίσουμε. Έπειτα, γυρίζουμε στην ολομέλεια και τα τοποθετούμε στη σειρά κάτω από την ερώτηση «τι;» ή «τι έγινε;». Συζητάμε γιατί τα ζωάκια έτρεξαν να βοηθήσουν το σκιουράκι ενώ πριν τους είχε φερθεί άσχημα και αναφέρουμε τι κάνουμε εμείς για τους φίλους μας και τι κάνουν αυτοί για εμάς. Τέλος, αναπαριστούμε συμβολικά το σκιουράκι και τους φίλους του. Μετράμε ξανά τους φίλους και τους βρίσκουμε πέντε. Έχουμε δύο καλαθάκια και στο ένα λέμε να έρθουν πέντε παιδιά ενώ στο άλλο μόνο ένα. Έξω από το κάθε καλαθάκι βρίσκονται τουβλάκια που θα είναι τα βελανίδια μας. Τα μετράμε και βρίσκουμε πως είναι ίδιος αριθμός. Έπειτα εξηγούμε ότι το παιδί που είναι μόνο του θα είναι το σκιουράκι, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά θα είναι οι φίλοι του. Θα βάλουμε μουσική κι όσο παίζει η μουσική θα πρέπει να βάλουν όσα περισσότερα τουβλάκια μπορούν μέσα στο καλάθι. Μόλις η μουσική σταματήσει, θα σταματήσουν κι αυτά. Στόχος μας είναι να δουν τα παιδιά ότι στο καλάθι που βρίσκονταν τα πέντε παιδιά, κατάφεραν να βάλουν περισσότερα τουβλάκια και να συμπεράνουμε ότι με την ομαδική δουλειά είναι όλα πιο εύκολα. Για να μην αισθανθεί άσχημα το παιδί που ήταν μόνο του είτε αλλάζουμε ρόλους, είτε παίζουμε ξανά το παιχνίδι με ένα καλαθάκι αυτή τη φορά ώστε να συνεργαστούν όλοι μαζί, το «σκιουράκι» κι οι φίλοι του.