Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Ψίθυροι του δάσους
η σιωπή που σπαράζει
μακάβρια, στερνή.
Τι έχει μείνει;
Η κραυγή να αναδυθεί
η λύπη γυμνή να σταθεί.
Λυγμοί δυνατοί
της φύσης αιώνιοι καημοί.
Ακούς την ηχώ;
Καμένη η γη
στη στάχτη η ψυχή.
Οδύνη μονάχα.
Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι
τα δέντρα κραδαίνουν
τα πονεμένα κλαδιά τους
στη σκιά του θανάτου,
που το ανθρώπινο χέρι
τους κληροδότησε.
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/_uvlYw5osZ8Καθημερινή https://youtu.be/naKh5E1VGt0?si=KoXJCsRy6Jo99HO7 https://youtu.be/wu7Kh7pyJFM Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των...
Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...
Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...
Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...
Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...
Πολύ ωραία ξεκλειδώνεις ένα τοπίο πόνου.
Και από μέσα του αναβλύζει ένας ήχος που αγαπά την μελαγχολία.
Ωραιότατο!
Την καλημέρα μου!
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ να είστε καλά!!Καλημέρα!
ως εδώ ακούστηκε η ηχώ αυτής της κραυγής…
Πού θα πάει…θα φυτρώσει ένα μικρό ανθάκι εκεί πάνω… ας γίνουμε επίμονοι κηπουροί…ας κουβαλάμε λάσπες…νερά ποτιστήρια..ας κουβεντιάζουμε στα κλαδιά σκορπώντας τη δική μας ηχώ’…ας δαγκώνουμε όπως μπορούμε εκείνο το εγκληματικό χέρι…
Καλή σου μέρα Άννα μου…
Αιμορραγεί από παντού ο κόσμος μας αν το έχουμε πάρει χαμπάρι!Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Μάχη για τα εύστοχα σχόλιά σου!Την καλήμέρα μου 🙂
Κραυγή αγανάκτησης!!!
Οδύνη μονάχα!!
Δυνατό ποίημα σου Άννα μου!!
Ας παλέψουμε ο καθένας προσωπικά. Ας βγάλουμε τα αγκάθια από τη Γη. Ας ξεπλύνουμε της πληγές της. Ας ρίξουμε, όπως η Μάχη είπε, νερό και σπόρους.
Μπορούμε. Ναι, μπορούμε όλοι μαζί, αν ενώσουμε τα χέρια…
Σ’ ευχαριστούμε πολύ!!!
Κι από εμένα ένα μεγάλο ευχαριστώ Ελένη μου για τα καλά σου λόγια!Να είσαι πάντα καλά!
… Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι
τα δέντρα κραδαίνουν
τα πονεμένα κλαδιά τους
στη σκιά του θανάτου,
που το ανθρώπινο χέρι
τους κληροδότησε …
Όμορφη αλληγορία,
η οποία θα μπορούσε
να μετασχηματιστεί στην
προτροπή τού να φυτεύουμε
εμείς τα λουλούδια εκεί που δε
φυτρώνουν πια …
Κάθε ποίημα ( σου ) κι ένα λουλούδι …
λουλούδι που κελαηδεί την άσπρη μέρα ,
την ομορφιά,
τη γαλήνια οσφράδα,
την παραμυθία,
την ελπίδα που περιμένει
να τής ανοίξουμε εμείς την πόρτα
γιατί είναι ευγενική και ποτέ δεν εκβιάζει …
κάθε ποίημα κι ένα λουλούδι …
που δεν αποξηραίνεται στον αιώνα τον άπαντα …
αφού ανασαίνει από το ρουθούνι τής Αθανασίας …
Ποιο χέρι δεν κόβεται από τη ρίζα του, κάθε
που πάει ν᾽ αφοπλίσει το λουλούδι μας
από τις καταιγίδες των φωνημάτων του ;
Κάθε ποίημα κι ένα λουλούδι …
γιατί μοιάζει σ᾽ εμάς …
γιατί μοιάζει τ᾽ ουρανού…
γιατί μοιάζει τού Θεού …
Κι αν αυτοσταυρώνεται το Λουλούδι,
εκείνο βρίσκει πάντα τρόπο να ξεμυτίζει
από τις σχισμές τής κτηνωδίας,
για ν´ ανασταίνονται τα κόκκινα πέταλα
κάτω από την υγρή τη γη … μα κι απ᾽ την ψυχή μας !
Καλό απόγευμα ‘Αννα !
[..την ελπίδα που περιμένει
να τής ανοίξουμε εμείς την πόρτα
γιατί είναι ευγενική και ποτέ δεν εκβιάζει …]
Σε αντίθεση με εμάς που δεν είμαστε τόσο ευγενικοί με τον κόσμο που μας περικλείει γι αυτο κι εκείνος αιμορραγεί …..
Ιδιαίτερα τιμητικά τα σχόλια σου Παναγιώτη!Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!