Απόψε το φεγγάρι δεν άπλωνε το ολόγιομο πέπλο του στο νυχτερινό ουρανό… Ούτε όμως η ασθενική λάμψη των αστεριών ήταν ικανή να δώσει λίγο φως στον ερεβώδη ορίζοντα. Τα πάντα έμοιαζαν να είναι τυλιγμένα μέσα σε ένα απόλυτο μαύρο… Μαύρο όπως ακριβώς η ψυχή του που σέρνεται, θαρρείς, με μεγάλη δυσκολία αλλά και προθυμία μέσα σε αυτό το σκοτάδι.
Κοιτάει λοιπόν αυτό το απόλυτο μαύρο που απλώνεται μπροστά του και το μόνο που νιώθει είναι ένα κενό… Το χέρι του έχει αρχίσει να ιδρώνει και δεν νιώθει πλέον σταθερό  το περίστροφο που κρατάει στο χέρι του. Σκέφτεται αυτό που είχε κάνει και αυτό που επίκειται… Και η ασύγγνωστη νύχτα τον καλεί όλο και περισσότερο…
Και έτσι το περίστροφο ηχεί για δεύτερη φορά απόψε απελευθερώνοντας, θαρρείς, μια στιγμιαία λάμψη που σκορπάει το σκοτάδι για μια και μοναδική στιγμή. Μια στιγμή που εξαφανίζεται αμέσως και δίνει αυτό που δανείστηκε πίσω στον δικαιωματικό ιδιοκτήτη της.

_

γράφει ο Παναγιώτης Θωμάδης