γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αν αναζητάτε ένα βιβλίο που συνδυάζει κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος και όχι μόνο, με έναν δυνατό έρωτα, με πολυσχιδείς ήρωες που αναμοχλεύονται στη δίνη μιας δυνατής κεντρικής ιδέας, κάντε μια στάση και διαβάστε την παρουσίαση που παραθέτω για το βιβλίο της Βάλιας Πετούρη!

Ελάτε να ταξιδέψουμε με πυξίδα τον έρωτα, την αγάπη αλλά και τα μυστικά τα οποία αν τελικά βγουν αυτούσια στο φως, θα δημιουργήσουν φουρτούνες, αντάρες και θύελλες.

…έτσι κάνουν οι δειλοί, χτυπούν γυναίκες…     

Ο Άλκης είναι επαναστάτης με έντονη αντιδικτατορική δράση. Είναι έμπειρος ψυχαναλυτής με ακαδημαϊκή καριέρα. Είναι συντηρητικός, αυταρχικός, μελαγχολικός και ευαίσθητος. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που απλόχερα του έδωσα και που ίσως κάποιοι διαφωνήσουν σθεναρά μαζί μου. Στο Παρίσι εκεί που διαμένει μόνιμα, θα γνωρίσει τη Μαρίνα, μια φοιτήτρια με πράσινα μάτια τα οποία θα τον καθηλώσουν. Η Μαρίνα είναι ανεξάρτητη, ατρόμητη, ένας χείμαρρος έτοιμος να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του. Της αρέσει να πλάθει ιστορίες και να της γράφει στο χαρτί και μαγνητίζεται αμέσως από την αύρα του καθηγητή της. Οι δυο τους θα ερωτευτούν, θα συγκατοικήσουν, η φλόγα τους θα τους κάψει και οι εκρηκτικοί τους χαρακτήρες θα κονταροχτυπηθούν πολλές φορές με ολέθρια κάποιες από αυτές αποτελέσματα.

Παντρεύονται με συνοπτικές διαδικασίες μόνοι τους, γίνονται έρμαια του έρωτά τους, συγκρούονται, ζουν έντονα τη κάθε τους στιγμή, προσπαθούν να δαμάσουν τα θέλω τους, μα δεν είναι λίγες οι στιγμές που λυγίζουν στο βάρος των απωθημένων τους.  

Ένα παραλίγο ταξίδι στην Ελλάδα, η κοινή ζωή που μοιράζονται, η οριστική τους επιστροφή τους στην πατρίδα, οι συγκρούσεις τους για ασήμαντες αφορμές, οι εντάσεις και οι καβγάδες που λαμβάνουν χώρα συχνά πυκνά ανάμεσά τους, τα εκατέρωθεν ταραγμένα όνειρα του ύπνου τους και η οικογένεια της Μαρίνας που επιδιώκει χρόνο από το χρόνο τους και χώρο από τον χώρο τους, ανοίγουν την αυλαία, μοιράζουν ρόλους και αφήνουν τους θεατές να απολαύσουν όλα όσα η ιστορία κυοφορεί.   

…το κλάμα είναι λυτρωτικό, ανοίγει τις πόρτες για να έρθουν στο φως οι πληγές της ψυχής μας…

Η Χούντα και το Κυπριακό, η χωρίς όρια ζήλεια του Άλκη για τη Μαρίνα, μια αβίαστη αποκάλυψη της τελευταίας, ένα ταξίδι στο Μπιλμπάο, ένα μοναχικό καρουζέλ, αλλά και η παθολογική αγάπη του Ορέστη για την αδερφή του, κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη στο ζενίθ, αφήνουν αιχμές για περαιτέρω εντάσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και συνάμα, ερωτηματικά για το είδος της αγάπης που κοχλάζει από μέσα τους. Άλλοτε θεώρησα πως είναι αρρωστημένη τόσο από την πλευρά του Άλκη όσο κι από εκείνη της Μαρίνας. Άλλοτε είδα την αγάπη τους σας ένα απύθμενο πηγάδι στο οποίο πέφτουν με μεγάλη ταχύτητα, και άλλοτε πάλι ένιωσα να τους εγκλωβίζει στη δίνη της στερώντας τους το δικαίωμα στην επιλογή.

Διάβασα το βιβλίο με ένταση και αγωνία. Θύμωσα σε κάποια του σημεία. Προβληματίστηκα, πόνεσα με τον πόνο που προκάλεσε η συγγραφέας στους ήρωές της και δεν σας κρύβω ότι αδημονούσα για το φινάλε το οποίο είχε επιλέξει, όταν στην ιστορία φιλοξενήθηκαν νέα πρόσωπα δίνοντας μια διαφορετική χροιά και διάσταση στο κείμενο ικανή να αλλοιώσει την παθιασμένη χημεία του Άλκη και της Μαρίνας.   

…αποκλειστικότητα απαιτεί μόνον ο έρωτας, όχι η φιλία…

Ένα σκοτεινό υπόγειο κάπου στη Μαδρίτη, οι παράξενες συνεδρίες του ψυχαναλυτή με τη Λώρα, η γνωριμία προσώπων με τις Σπέτσες, μια γυναίκα που δέχεται την ερωμένη του άνδρα της, το σπίτι της Μελίνας που λειτουργεί ως καταφύγιο για μια ταραγμένη γυναίκα αλλά και οι σκέψεις του Άλκη που καταδικάζουν τις πράξεις του, σε κατακλύζουν χωρίς να το περιμένεις, σε φορτίζουν συναισθηματικά και σε αφήνουν ξέπνοο να συνεχίσεις δειλά να διαβάζεις την πολύκροτη συνέχεια.

Λίγο πριν γραφτούν οι τίτλοι τέλους, θα διαβούμε παρέα τους έναν κακοτράχαλο δρόμο διανθισμένο με λάθη, με πάθη, με ζήλιες, με μυστικά και μια αγάπη, θα παραβρεθούμε σε ένα παράδοξο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι, θα παρακολουθήσουμε μια ύπνωση με ευεργετικά αποτελέσματα και θα συγχαρούμε έναν σεφ ο οποίος είναι έτοιμος να ικανοποιήσει μια απαιτητική πελάτισσα.   

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Βάλιας Πετούρη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…η ομορφιά, όπως την ορίζουν οι πολλοί, δεν είναι παρά η φωτογραφία της στιγμής. Η πραγματική ομορφιά καθρεφτίζεται στην ψυχή… 

Ένα καζάνι που βράζει είναι η σχέση της Μαρίνας και του Άλκη, ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί πλάι στα πολλά πολιτικά γεγονότα της εποχής. Αναμοχλεύει φωνές, γαλήνη, έρωτα, εντάσεις και ξανά από την αρχή. Πλέον η σχέση τους έχει μυστικά, έχει ρωγμές, έχει αμφιβολίες, σιωπές και εφιαλτικές σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό τους και κονιορτοποιούν τις υπάρξεις τους.

Ποιος θα πάρει στα χέρια του τη σκυτάλη και θα δώσει λύση στα άλυτα προβλήματά τους;

Ποια αρρωστημένη σχέση πρέπει να πάψει να υπάρχει;

Ποια επιτακτική ανάγκη θα οδηγήσει τη Μαρίνα στις βαρύγδουπες αποφάσεις της;

Ποιο βιβλίο άθελά του πέφτοντας στο δάπεδο, ανοίξει τον ασκό του Αιόλου;

Δεν θα προβώ σε περαιτέρω αποκαλύψεις. Θεωρώ πως ήδη έχω πει πολλά. Αυτό που θα επιλέξω να αναφέρω για να κλείσω την παρουσίαση του βιβλίου είναι τούτο· το τέλος της ιστορίας συγκλονίζει, αποπροσανατολίζει, συγκινεί και αφήνει τον αναγνώστη ανήμπορο να αντιδράσει στα όσα μόλις διάβασε.

Δεν περίμενα επ’ ουδενί τέτοια εξέλιξη. Με βρήκε πραγματικά απροετοίμαστη, ξεπέρασε κάθε μου πιθανό σενάριο και κατάφερε να κατευνάσει έστω και καθυστερημένα τους χτύπους της καρδιάς μου.

Η Μαρίνα πήρε την κατάσταση στα χέρια της, κατεύθυνε εν μέρει τον επίλογο της ιστορίας, ΄πρόσφερε το δικό της αντίο κλείνοντας μια για πάντα τους ανοιχτούς λογαριασμούς του παρελθόντος και επέλεξε να απαγκιστρωθεί από τα βαρίδια της ζωής της.

Έπραξε τελικά ορθά;

Η απάντηση δική σας.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Όταν η Μαρίνα Ρηγοπούλου τον πρωτοείδε στο κατάμεστο αμφιθέατρο να σκουπίζει σχολαστικά τα γυαλιά του, είχε ήδη ακούσει για τον Έλληνα ψυχαναλυτή στη Σορβόννη. Πρόσωπο δραστήριο, ο Άλκης Δρόσος ήταν ένας λαμπρός επιστήμονας και ηγετική φυσιογνωμία στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Εκείνη μπήκε επίτηδες καθυστερημένα στο μάθημά του, κι ο ανυποψίαστος καθηγητής αντίκρισε έναν όμορφο αναψοκοκκινισμένο σίφουνα, που σήκωσε τα πράσινα μάτια του και τον σημάδεψε.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε πετύχει τον στόχο. Το αμφιθέα­τρο ήταν πάντα ασφυκτικά γεμάτο στις διαλέξεις του Δρόσου, που με τη βαθιά φωνή και τις ανατρεπτικές πεποιθήσεις του μάγευε τους φοιτητές. Είχε το ταλέντο να συνδέει τις παραδόσεις του με τα μεγάλα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα της εποχής του – και ήταν αληθινά ταραγμένες οι μέρες εκείνες… Μοιάζει με λιοντάρι μέσα σε κλουβί. Τα μάτια του βγάζουν φλόγες και η φωνή του δεν είναι πια μειλίχια. Είναι μια ουρανομήκης κραυγή αγωνίας, που ακούγεται, θαρρείς, στα πέρατα της γης, σκεφτόταν η Μαρίνα παρατηρώντας τον στα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν.

Μόνο που το λιοντάρι εκείνου του Μάη δεν γνώριζε ότι μπορούσε να τα βάλει με το κατεστημένο, όχι όμως και με μια δεκαοκτάχρονη…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Βάλια Πετούρη είναι δημοσιογράφος και παρουσιάστρια πολιτικών εκπομπών. Έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με το πολιτικό ρεπορτάζ και το πολιτικό σχόλιο. Χαρακτηριστικό πρόσωπο της δημόσιας τηλεό­ρασης (ΕΡΤ), ξεκίνησε την καριέρα της από τον τηλεοπτικό σταθμό Star, τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84 και την εφημερίδα Η Αυγή. Το βιβλίο Από μένα αντίο αποτελεί το πρώτο της μυθιστόρημα, ενώ έχουν δημοσιευτεί, κατά καιρούς, πολλά άρθρα και διηγήματά της.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.