«To αόρατο αγόρι» της Trudy Ludwig, σε εικονογράφηση της Patrice Barton, εκδόσεις Λιβάνη, είναι ένα βιβλίο που θα προβληματίσει αλλά και θα συγκινήσει τα παιδιά από 4 χρονών. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τα πιο εσωστρεφή παιδιά, αυτά που δεν ακούγονται κι έτσι κανείς δεν τα προσέχει. Ο Τομ, είναι ένα από αυτά τα παιδιά. Ένα αόρατο αγόρι. Ή τουλάχιστον, αυτό νομίζει ο ίδιος. Κανείς δεν του μιλάει, ούτε τον παίρνει στην ομάδα του, ούτε τον καλεί στο πάρτι του. Ώσπου, φτάνει ένας νέος συμμαθητής στην τάξη, ο Λι. Ο Τομ προσπαθεί να τον κάνει να νιώσει καλοδεχούμενος, και τότε όλα αλλάζουν! Ο Τομ κι ο Λι συνεργάζονται κι ο Τομ βρίσκει τον τρόπο να ξεχωρίσει!

Είναι μια ιστορία για την φιλία και πώς μια καλή πράξη μπορεί να μας βοηθήσει να προσελκύσουμε ανθρώπους που όντως θα μας εκτιμήσουν γι’ αυτό που είμαστε, κι ας μην είμαστε τόσο εξωστρεφείς όσο οι υπόλοιποι. Δεν χρειάζεται, άλλωστε. Τα πιο εσωστρεφή παιδιά μπορούν κι αυτά να ξεχωρίσουν, αρκεί ν’ αρχίσουμε ν’ αποδεχόμαστε όλες τις προσωπικότητες γύρω μας. Αυτό θα ξεκινήσει από την προσχολική ηλικία, γι’ αυτό και τέτοιου είδους βιβλία είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν. Επίσης, η εικονογράφηση δένει αρμονικά με το κείμενο, καθώς βλέπουμε στην αρχή ο Τομ να είναι διάφανος, σαν αόρατος, και σιγά σιγά, όταν γίνεται φίλος με τον Λιν, παίρνει κι αυτός χρώμα! Σταμάτησε να βλέπει τον εαυτό του ως αόρατο πια κι απέκτησε αυτοπεποίθηση.

–

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Στην πίσω μεριά του βιβλίου υπάρχουν θέματα για συζήτηση από την ίδια τη συγγραφέα. Είναι κυρίως ερωτήσεις που προωθούν την ενσυναίσθηση ώστε να μπει το παιδί στη θέση του Τομ και να καταλάβει πώς ένιωσε αλλά και να διηγηθεί δικές του σχετικές εμπειρίες. Μετά τη συζήτηση, μπορούμε να πούμε στα παιδιά να μας ζωγραφίσουν τι θα έπαιζαν αυτά με τον Τομ και τι θα ήθελαν να του πουν. Αν έχουμε πολλά παιδιά, μια ωραία δραστηριότητα είναι η εξής: Γράφουμε όλα τα ονόματα σε χαρτάκια και τα βάζουμε σε ένα κουτί. Καθόμαστε κυκλικά γύρω από το κουτί και βάζουμε μουσική να παίζει. Όσο παίζει η μουσική, το κουτί περνάει από χέρι σε χέρι και μόλις σταματήσει η μουσική, το κουτί σταματάει σε ένα παιδί. Αυτό το παιδί διαλέγει στην τύχη ένα χαρτάκι και προσπαθεί να μαντέψει ποιο όνομα είναι. Αν δεν μπορεί, το δείχνει στα άλλα παιδιά ώστε κάποιο να αναγνωρίσει το όνομά του. Έπειτα, αυτός που τράβηξε το χαρτί, θα πρέπει να πει ένα χαρακτηριστικό που έχει το παιδί που γράφει στο χαρτάκι, το οποίο του αρέσει π.χ. έχει όμορφα μαλλιά, παίζουμε μαζί, είναι ευγενικός. Τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά, δεν χρειάζεται να περιορίσουμε τα παιδιά ως προς αυτό. Καλό θα ήταν κάθε φορά να λέμε κι εμείς ένα θετικό εξωτερικό κι εσωτερικό χαρακτηριστικό για κάθε παιδί ώστε να καταλάβουν ότι είμαστε όμορφοι και μέσα κι έξω. Επαναλαμβάνουμε μέχρι να έχουμε μιλήσει για όλα τα παιδιά. Όπως και να έχει, στόχος αυτής της δραστηριότητας είναι να καταλάβουμε ότι κανείς από εμάς δεν είναι «αόρατος» κι όλοι έχουμε κάτι που μας κάνει μοναδικούς στα μάτια των άλλων. Έτσι, σιγά σιγά, θα μάθουμε να το βλέπουμε και μόνοι μας.