Βασίλισσα Σιωπή

Στην κάμαρα μου βασιλεύει αυτή,

κάθε βράδυ μου κρατά συντροφιά,

η Θεά, λυπημένη Σιωπή.

Στο βλέμμα της μια ανείπωτη ομορφιά.

Όλο μου λέει καταραμένα μυστικά,

πόσους μυριάδες ανθρώπους κοίμισε,

στα γόνατα της, γλυκά και τρυφερά.

Μα κάτι, άξαφνα, φρικτό απήχησε.

Είναι ο ήχος που τελικά σημαίνει,

η Νύχτα, σαν χτυπά καμπάνες,

όταν η Σιωπή τόσο ωραία πεθαίνει.

Πόσο τρομερά παλεύουν οι τιτάνες.

Γέρνει στα βάθη η Σιωπή, με χάρη, πεθαμένη.

Η Νύχτα αποχωρεί, σιωπηλά, με σεβασμό.

Τώρα πια, όλοι τους είναι απελευθερωμένοι.

Χάνω όμως, εγώ ολοένα, τον ποθητό εξιλασμό.