Γερό ποτήρι

Γερό ποτήρι

wine_glass

Ο πατέρας μου είχε πέντε αδέρφια, τρία αγόρια και δυο κορίτσια. Το δεύτερο από τα αγόρια, στην εκκλησία το είχαν βαφτίσει Γιώργο και στα καφενεία «κούτελο». Ο πατέρας μίλαγε συχνά για αδερφό του τον Γιώργο, τον παίνευε λέγοντας πως ήταν μαγκιόρος ψαράς, πως έκανε πλάκες που γελάγανε όλοι και πως το παραγκώμι που τού είχαν κολλήσει, τού ταίριαζε γάντι. Εκείνο όμως που δεν παρέλειπε στις αναφορές του να επισημαίνει με νόημα ήταν αυτό που έκανε τον αδερφό του πρώτο ανάμεσα στους συγχωριανούς τους, το πιοτί. «Όλοι στο χωρίο», έλεγε, «είχαν να το λένε, γερό ποτήρι το κούτελο».

Στη ψιλόλιγνη στητή κορμοστασιά του με το σκαμμένο από την αλμύρα μακρόστενο πρόσωπό του ξεχώριζε το πλατύ μέτωπο. Σε μια εποχή που οι αξίες ήταν διαφορετικές, τα μέτρα και τα σταθμά άλλα, ο θείος του, είχε καταφέρει να αποσπάσει την αναγνώριση από τους όμοιούς του. Η γενναιοδωρία τους είχε αποτυπωθεί εύστοχα στο προσωνύμιο «γερό ποτήρι». Η φήμη που ακολουθούσε τον θείο του συνέβαλλε στο να συνειδητοποιεί σιγά – σιγά ότι εκτός από γιος του πατέρα του ήταν και ανιψιός του «κούτελου», κάτι που τον ωθούσε να κοκορεύεται ασυγκράτητα στους φίλους του και τον γέμιζε υπερηφάνεια. Περνώντας από τα καφενεία, περπατούσε κορδωτός όλο καμάρι.

Ο θείος Γιώργος, έλεγε ο πατέρας ότι δεν καυχιόταν ποτέ και τα λόγια του, μετρημένα, ηχούσαν όπως τα βότσαλα όταν πέφτουν στη θάλασσα. Εμένα μου άρεσε πολύ να ακούω για αυτά που είχε κάνει και σε κάθε ευκαιρία πέρναγα από τα καφενεία αναζητώντας με το βλέμμα μου τον πιο καλό του φίλο, περιμένοντας το νεύμα του. Με κάθιζε δίπλα του, με κέρναγε «υποβρύχιο» και μου μίλαγε για αυτόν, «να μάθω τι θείο είχα…» έτσι μου έλεγε. Όταν τέλειωνε την εξιστόρησή του ανυπόμονα του ζητούσα να μου πει κι άλλα, στο τέλος συμβιβαζόμουν με ένα «την άλλη φορά πάλι…».

Όταν πήγε στην Αμερική – πρώτη και τελευταία του - για να δει τα αδέρφια του, τη Μαρίτσα, το Στρατή και το Μανώλη, γύρισε πίσω με μια δεσμίδα δολάρια· ίσως και να ήταν η μοναδική φορά που γέμισε η τσέπη του. Τίποτα όμως δεν τού φτουρούσε, τα πάντα τού γλιστρούσαν από τις παλάμες σαν ψάρια που σπαρταρούσαν. Τα χρήματα τα ξόδεψε σε μια εβδομάδα, τύφλα ο ίδιος κερνούσε νυχθημερόν ανεξαιρέτως όλους τους συγχωριανούς του. Σε παροξυσμό από τη μέθη έπαιρνε ταξί να τον πάει από τα καφενεία στον κόκκινο φάρο του μακριού λιμενοβραχίονα – απόσταση πεντακοσίων περίπου μέτρων – για να κατουρήσει στη θάλασσα. Οι ιστορίες που άκουγε από τον επιστήθιο φίλο του, τον έκαναν να θαυμάζει τα «κατορθώματα» του θείου του και να κρυφογελά με την ψυχή του. Τα βράδια στο κρεβάτι κουκουλωμένος με την κουβέρτα τις ξανάλεγε στον εαυτό του ψιθυριστά για να τον πάρει ο ύπνος κι αντί για το «ζήσαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα» το άλλαζε με το «γερό ποτήρι ο θείος μου, πέφτει αλλά δεν σπάζει».

Η μοναδική φορά που του έτυχε να πέσει και να μην ξανασηκωθεί δεν ήταν από το πιοτί, ήταν τότε που τον έτρωγε η φάουσα.

Στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής του επιζητούσε επίμονα τις αφορμές για να τον ανακαλεί όσο πιο συχνά στη μνήμη του, αποσκοπώντας κάθε φορά στο να επιβεβαιώνει εκείνη την αρχική, την εφηβική του διαπίστωση, ότι ο αδελφός του πάτερα του, ο θείος του, «το κούτελο», ήταν όντως έτσι, έπινε, έπεφτε και δεν έσπαγε. Τώρα, τον μνημονεύει πλέον σπάνια, τόσο, όσες και οι πιθανότητες να του γλιστρήσει μέσα από το χέρι το ποτήρι να πέσει και να μην σπάσει, όπως συνέβη τις προάλλες.

 

_

γράφει ο Μιχαήλ Τσιμπλάκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος