Φωτογραφία: Σωτήρης Μαγιόπουλος

Μπήκε στο βαγόνι που σταμάτησε μπροστά του. Παραδόξως για την ώρα ήταν σχετικά άδειο. Έριξε μια γρήγορη ματιά για μια κενή θέση. Βρήκε τρεις αλλά προτίμησε αυτήν που ήταν απέναντι από τη νεαρή γυναίκα με τα κόκκινα βαμμένα μαλλιά. Κάθισε πριν προλάβει ο συρμός να ξεκινήσει. Σκέφτηκε πως έπρεπε να βρει άμεσα μια έξυπνη ατάκα για να πιάσει κουβέντα με την κοκκινομάλλα του. Ήξερε πως οι πιθανότητες η κοπέλα να μην τον περάσει για παλαβό ήταν ελάχιστες. Όμως δεν είχε σκοπό να μην διεκδικήσει τις πιθανότητές του για μια ολιγόλεπτη συζήτηση. Αυτό έκανε άλλωστε τον τελευταίο καιρό σχεδόν καθημερινά.

«Πολύ ωραίο χρώμα τα μαλλιά σας», της είπε χαμογελώντας.

«Ευχαριστώ πολύ», του απάντησε ξερά εκείνη ρίχνοντας μια ματιά στο ρολόι του κινητού της.

Περίμενε μερικά δευτερόλεπτα μήπως η κοπέλα συνόδευε το ξερό «ευχαριστώ» της με κάποιο άλλο σχόλιο αλλά δεν ήταν τόσο τυχερός.

«Ξέρω θα σας φανεί περίεργο αλλά μήπως θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μου το μεγαλύτερό σας όνειρο;» ρώτησε παίρνοντας το πιο φυσιολογικό του ύφος.

«Ορίστε;» αποκρίθηκε εκείνη μην προσπαθώντας να κρύψει την έκπληξη με επικάλυψη δυσαρέσκειας που της είχε προκαλέσει ο άγνωστος συνεπιβάτης της.

«Το πιο μεγάλο όνειρο που έχετε για το μέλλον…», συνέχισε

«Συγγνώμη άνθρωπέ μου σε ξέρω;» απάντησε εκείνη συνοφρυωμένη.

«Για μένα θα ήταν μεγάλη χαρά να μοιραστείτε ένα όνειρό σας μαζί μου» συνέχισε ατάραχος γνωρίζοντας όμως πως το όμορφο κορίτσι είχε ήδη αρχίσει να νιώθει άβολα.

«Σε παρακαλώ άνθρωπέ μου μην μου ξαναμιλήσεις και είμαι σε σχέση» του απάντησε προσπαθώντας να ξεμπλέξει το καλώδιο από τα ακουστικά του κινητού της.

«Χαίρομαι με την σχέση σας αλλά δεν σας ρώτησα αυτό».

Ήξερε πως πλέον φλερτάριζε με κάποια σφαλιάρα ή στην καλύτερη περίπτωση με κάποια λεκτική έκρηξη από την γυναίκα που καθόταν δίπλα του.

«Δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο να μοιραστείτε ένα όνειρο με έναν άγνωστο που μετά από δύο στάσεις δεν θα ξαναδείτε ποτέ σας» επέμεινε.

«Ρε χριστιανέ μου σε ξέρω; Γιατί με ενοχλείς; Σου έχω κάνει κάτι;» του απάντησε βάζοντας το κινητό της στην τσάντα καθώς έδειχνε αποφασισμένη να απομακρυνθεί από τον παράξενο μεσήλικα άνδρα δίπλα της. Την σταμάτησε κάνοντας κίνηση να σηκωθεί.

«Δεν είχα σκοπό να σας φρικάρω» της είπε συνεχίζοντας στον ίδιο ήρεμο τόνο. «Απλά να ξέρετε ότι αυτό που σας ζήτησα είχε μεγάλη σημασία για μένα. Σε κάθε περίπτωση σας ζητώ συγγνώμη».

Κοιτάζοντάς την στα μάτια για δύο τρία δευτερόλεπτα προσπαθώντας να την πείσει για την ειλικρίνεια των λόγων του σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα του βαγονιού.

«Ευαγγελισμός» ακούστηκε μετά από δυο λεπτά η γνωστή φωνή από τα μεγάφωνα καθώς το τρένο μείωνε σταδιακά την ταχύτητά του. Βγήκε και κατευθύνθηκε προς τις κυλιόμενες σκάλες βγάζοντας το εισιτήριο από την τσέπη του. Είχε ελάχιστα λεπτά στην διάθεσή του για να βρει ένα όνειρο αφού εκείνη την μέρα δεν είχε καταφέρει να δανειστεί ένα. Στην ανάγκη θα χρησιμοποιούσε ένα παλιό δικό του. Τέσσερις ώρες στην καρέκλα της αιμοκάθαρσης περνάνε πιο γρήγορα με μια όμορφη ιστορία στο μυαλό…

_

γράφει ο  Σωτήρης Μαγιόπουλος