Είσαι εντάξει τώρα.

Σε κρατάω.

Μπορείς τώρα να αφεθείς.

Να ηρεμήσεις.

Μπορείς να αφήσεις τις πληγές σου σιγά σιγά να επουλωθούν.

Καιρό έμειναν ανοιχτές.

Καιρό έχουν που σε πληγώνουν.

Μπορείς να αφήσεις το παρελθόν σου, πίσω σου.

Δεν χρειάζεται να σε ταλαιπωρεί.

Δεν χρειάζεται να το βλέπεις σαν εχθρό σου.

Ένα κομμάτι του εαυτού σου είναι, όπως όλα τα άλλα.

Είσαι εντάξει τώρα.

Μπορείς να ηρεμήσεις.

Να αδειάσεις το μυαλό σου από σκέψεις.

Σκέψεις καθημερινές που σε κουράζουν και σε ταλαιπωρούν. 

Σκέψεις που σε υποβάλλουν συνεχώς σε ένα ατελείωτο κυνήγι απαντήσεων.

Μπορείς να ακουμπήσεις πάνω μου.

Να ξεκουράσεις λίγο τους ώμους σου απ’ όλα αυτά που κουβαλάς.

Να διώξεις την περιττή ένταση.

Μπορείς να με εμπιστευτείς.

Δεν θα σε κρίνω.

Δεν θα σε κατηγορήσω.

Θα σε αποδεχτώ όπως ακριβώς είσαι.

Δείξε μου όλες τις πλευρές σου.

Δείξε μου όλα τα σημάδια της ζωής πάνω σου.

Δείξε μου όλα αυτά που φοβάσαι.

Είσαι εντάξει τώρα.

Είμαι εγώ εδώ.

Σε κρατάω.

_

γράφει η Ζωή Μαρκογιαννάκη