Με παραμονεύεις

κάθε νύχτα μου την έχεις στημένη

και αγωνιάς και μετράς

λεπτό το λεπτό

στιγμή τη στιγμή,

που θα με δεις ξοφλημένη.

Με περιμένεις

κάθε νύχτα με περιμένεις

με αποπαίρνεις,

με μετράς, με στοιχίζεις,

με συγκρίνεις, με κρίνεις.

Ναι είμαι άλλη από αυτή που νομίζεις

ναι για σένα είμαι ένα ψέμα

και τώρα μπορείς να αποστρέψεις το βλέμμα

κι έννοια σου δεν έμεινε τίποτε άλλο να καταστρέψεις.

Ξέρεις τι λέω όμως τώρα;

Να μην περιμένεις άλλο τις νύχτες

να μην με περιμένεις.

Θα υπάρχω, θα κυκλοφορώ κάπου εδώ

μα εσύ δεν θα με βλέπεις.

Θα καραδοκείς μα φυσικά

αφού ακόμα το μπορείς

το καρτέρι σου να στήνεις

άλλοθι ποτέ δεν δυσκολεύτηκες να βρεις

για να με επικρίνεις.

Αλλά στο λέω μην περιμένεις τώρα πια

μην περιμένεις και μην ελπίζεις

γιατί δεν με φοβερίζεις, δεν με στοιχειώνεις

κι αφού ούτε με αγαπάς ούτε με μισείς

σε καινούρια φυλακή δεν με μαντρώνεις.

Σε πήρα χαμπάρι έστω κι αργά

Και μην προσποιείσαι πως τάχα μου

λυπάσαι πολύ και μετανιώνεις.