Εγώ… Η Άνεργη

Όταν ξημερώνει αγωνιώ για το τι θα φέρει η μέρα.

Κάθε που βραδιάζει ανυπομονώ την επόμενη χαραυγή ελπίζοντας.

Ένα χρόνο τώρα μόνη ασχολία να ψάχνω για δουλειά.

Ένα χρόνο ξεσκίζω τη σάρκα του νού μου προσπαθώντας να φτάσω ως το κόκκαλο για μία λύση.

Για ένα διέξοδο.

Και τα πράγματα σου λένε πως θα πάνε χειρότερα…

Πάνε χειρότερα και το βλέπεις.

Το ακούς.

Το βιώνεις.

Χωρίς μία στην τσέπη.

Χωρίς γέλιο στα χείλη.

Χωρίς χτύπο στο στήθος.

Γιατί τα πήραν.

Όλα τα πήραν.

Βίαια.

Άξαφνα.

Απρόσμενα.

Και τώρα αναρωτιέμαι…

Τον αέρα που αναπνέω πως θα τον ξοδέψω;

Τη δύναμη που διαθέτω που θα την χρησιμοποιήσω;

Το μυαλό που δουλεύει ακατάπαυστα σε τι θα χρησιμεύσει;

Την καρδιά μου που ακόμα χτυπά σε ποιό ανθρώπινο πρεβάζι θα ακουμπήσω;

Κι όλα τα σχέδια σε ποιόν καμβά θα τα απλώσω;

Ένα χρόνο άνεργη…

Με λένε Χριστίνα, Σοφία, Ελένη, Μαρία, Κατερίνα, Άννα, Γεωργία …

Και είμαι καλά…

Προσπαθώ να είμαι καλά.

Θέλω να είμαι καλά.

Διεκδικώ το να είμαι καλά.

Και δεν παζαρεύω τα όνειρά μου…

Σε καμία αγορά…

Σε κανένα πάγκο…

Σε κανένα δρόμο…

_

γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα