Βγαίνοντας απ’ το σπίτι αχάραγα
θα πεις μια βιαστική καλημέρα
στον ιδιοκτήτη του γωνιακού καφενείου
που μόλις ξεκίνησε τη βάρδια του.

Δυο βήματα παρακάτω,
θα σκοντάψεις σε κάποιον συμφοιτητή,
που τρέχει κι αυτός να προλάβει
’κείνο το λεωφορείο
που πάντα αργεί.
Θα πείτε μια δυο κουβέντες
τυπικές, ίσα για να γεμίσουν την αμήχανη σιωπή
κι ύστερα οι δρόμοι σας θα χωρίσουν.

Ένας καθηγητής, αργότερα
θα ακούσει αδιάφορα
την κάθε σου απορία
και θα δεσμευτεί τάχα πως θα σου βρει λύσεις.
Και κάποιος φίλος
θα σε καλέσει
για ένα καφεδάκι στα γρήγορα.
Θα σε χωρέσει μουλωχτά
ανάμεσα στις τόσες του υποχρεώσεις.

Μόλις στο μέσον της ημέρας
κι ήδη αντάμωσες με τόσους.
Αντάλλαξες τόσα βλέμματα,
τόσα χαμόγελα.

Κι αν κάνω να πιάσω και τις νύχτες…

Πόσοι θα σ’ ακουμπήσουν τυχαία.
Με πόσους αγνώστους θα εκθειάσεις
τη μουσική κάποιου ξεχασμένου μαγαζιού.
Πόσες γνωριμίες θα κάνεις.

Ίσως και να ’ναι μόνο
για μια βραδιά.
Μα δεν τους νοιάζει
και δεν σε νοιάζει.

Σε τούτες τις αδιάφορες περιπτύξεις
μονάχα η ζήλια μου θα δίνει αξία.
Ο θυμός μου,
που κανείς τους δεν εκτιμά
τις στιγμές που τους χάρισες.
Που κάποιοι θα σε ξεχάσουν
κι άλλοι θα σ’ ερωτευτούν.
Που χωρίς καν να το θέλουν
θα πέφτουν πάνω σου τυχαία.
Που χωρίς καν να σε ξέρουν
έχετε ξαφνικά τόσα κοινά.

Με κυριότερο
αυτό που λείπει από μας.
Την καθημερινότητα.
Εκείνη,
που πάντα θα μας χωρίζει.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου