Μη με ρωτάς το γιατί. Σού λέω έχει παραφρονήσει ο κόσμος!
Και τί περισσότερο να χρειάζεται ένας άνθρωπος; Τί παραπάνω;
Τί επιπλέον; Τί καλύτερο από μια αγκαλιά; Έστω και ψυχρή.

Τίποτα καλύτερο από ένα άγγιγμα χέρι με χέρι. Σαν δοσοληψία
συναισθημάτων. Λίγο να πάρεις. Πολύ να κρατηθείς. Απλόχερα
να μοιράσεις. Και με φόβο ας ζήσεις μέσα στο συναπάντημα.

Μη με ρωτάς το γιατί. Κανείς δεν διαλέγει τις τυχαίες ή όχι
συναντήσεις του. Ούτε και τα χαστούκια που θα φάει. Κι όμως
επιβάλλεται το χέρι να τεντώσει. Σκληρά να προσπαθήσει.

Και γιατί όχι, να τα καταφέρει! Κι η δοσοληψία πρέπει να
συνεχιστεί. Σαν θυσία. Σαν μυστικό. Σαν αυτοσκοπός. Είναι το
μοναδικό χρέος προς την ίδια τη ζωή μας. Απλήρωτο για πάντα.

Μη με ρωτάς το γιατί. Τον δρόμο τάχα ποιος γνωρίζει; Ούτε το
πεπρωμένο δεν ξέρει τις στροφές που θα πάρει. Ούτε κι ο
Θεός γνωρίζει ποιος θα σωθεί. Είναι το βίτσιο της ζωής που ζητάει
πάντα την επαφή. Κι ας έρθει μετά η συντέλεια του κόσμου.

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης